Browsing Tag

OV

Het is klein en het babbelt, Persoonlijk

Protocol voor slapende reizigers.

11003375_696046170504328_1168972556_o

Terwijl ik dit typ lig ik in bed in van die lamme joggingbroek-kleding waarmee je liever niet openbaar wordt gezien en een dikke sjaal om. Je raadt het misschien al: ik ben ziek. Nu ligt momenteel bijna heel Nederland thuis onder een dekentje op de bank dus het zat er een beetje aan te komen dat ook meneer Virus toesloeg bij mij. Hoewel ik één van de weinigen in Nederland ben waar de griepprik waarschijnlijk wél effect heeft ben ik toch besmet met een kleine ontsteking.

Vanochtend ben ik wel naar college geweest en de hele reis er naar toe bracht ik slapend door. Eén van de dingen die je leert als je in slaap valt in de trein: oude vrouwtjes maken je graag wakker bij ieder station met de vraag of je er hier uit moet. “Want je sliep meisje en straks mis je je perron.” Hartstikke lief maar nadat ik vier keer had gezegd dat ik er pas in Nijmegen uit moest maakte me ze alsnog in Arnhem, Arnhem Zuid, Elst én Lent wakker. Ik heb maar niet gezegd dat ik een wekker had aanstaan en haar lief bedankt toen ik in Nijmegen uitstapte.

Zelf maak ik eigenlijk nooit slapende medereizigers wakker. Ik vind dat altijd zo sneu, vooral als ze een beetje hangen met hun hoofd en hun mond half open hebben.. dan zien ze er éxtra vermoeid uit. Misschien hebben al die mensen hun eindbestemming wel gemist omdat ik ze niet wakker maakte maar hé, dan hebben ze in ieder geval hun rust gekregen. Wat doen jullie? Maken jullie wel mensen wakker? Is daar een soort protocol voor? Indien een medereiziger langer dan x aantal minuten slaapt dient u het volgende te doen:

1. Pak het ID of paspoort van uw medereiziger of probeer achter de naam te komen en zoek zo op waar uw medereiziger woont.
2. Beredeneer op basis van deze informatie waar uw reiziger is opgestapt en waar hij heen reist (misschien staat er ook wel een status op Facebook van hé op weg naar Amsterdam)
3. Als u achter de locatie bent en de bestemming is nog niet bereikt maak uw reiziger dan één station van te voren wakker. Zo kan hij acclimatiseren aan de wereld van de wakkere mensen voordat hij uitstapt.
4. Heeft uw medereiziger zijn bestemming gemist? Laat hem dan gewoon lekker slapen (zelf slaap je toch ook liever door als je toch al door je wekker heen bent geslapen?). Wacht tot de eindbestemming van de trein bereikt is, maak hem dan voorzichtig wakker en vertel hem het slechte nieuws. Misschien vat hij het wel heel goed op. Zo niet? Geef een glaasje warme melk (waar je die vandaan haalt weet je nog niet, vraag eventueel de conducteur of er een melkapparaat – nee geen koe – aanwezig is in de trein) en kalmeer hem. Houd zijn hand vast en spreek sussende woorden. Of vertel een verhaaltje, een sprookje of zoiets. Niet de originele versie want je gefrustreerde reiziger wil vast niet horen dat Doornroosje eigenlijk verkracht wordt in haar slaap.
5. Stap samen uit de trein en breng je medereiziger naar het opvangcentrum voor reizigers die hun bestemming gemist hebben.
6. Stap je zelf voor de eindbestemming van de trein uit? Breng dan een andere reiziger op de hoogte van de situatie zodat hij/zij op de reiziger kan letten. Stap uit, neem diep adem en laat het los. Het is niet jouw schuld. Je hebt het geprobeerd.

Ja zo’n protocol lijkt me wel ideaal. We zouden het moeten invoeren. Hele cursussen die je er in kunt volgen. “Goh Toos, wat doe jij voor een werk?”. “Ik begeleid mensen die hun bestemming hebben gemist.” Klinkt dat niet diep?
Oh ja, voordat ik het vergeet te vragen. Ik wil weer meer gaan lezen en binnenkort boeken kopen. Hebben jullie tips of suggesties van boeken die ik perse moet lezen?
Wat doen jullie trouwens als een medereiziger slaapt?

Het is klein en het babbelt

Verlangens naar Zambia

Ik zit in de sprinter onderweg naar huis als twee mensen achter mij plaats nemen. Ze praten luid en ik kan het niet laten om mee te luisteren. Zeker als het gesprek over treinreizen een andere wending neemt.

“Een maand geleden ben ik van Arnhem naar Nijmegen verhuisd”, vermeldt een meisjesstem.

“Heb je alleen in die twee steden gewoond?”, vraagt een andere stem en hij klinkt teleurgesteld. Er klinkt diep gezucht.

“Ja, alleen daar. Ik heb verder nergens anders gewond. Zonde eigenlijk, ik heb nog maar zo weinig van de wereld gezien”, zegt het meisje dat verhuisd is.

“Je bent niet alleen”, vermeldt de andere stem. “Ik woon in Arnhem en doe iedere dag hetzelfde. Ik vraag me wel eens af of er ooit wat terecht komt van mijn leven.”

“Ik ook. Ik vind mijn leven zo maar niks. Ik draag niks bij aan de wereld. Ik wil reizen en dingen beleven”, vertelt het verhuisde meisje.

“Ja, ik ook. Naar Egypte, Oceanië en Zambia”, roept de andere stem enthousiast.

“Oh ja, Zambia”, verzucht het meisje dat verhuisd is. “maar nee, wij zitten hier maar niks te doen en bereiken niks zo.” De andere stem beaamt dat. Even zijn ze stil. Ze denken vast aan het leven dat ze hadden kunnen hebben in Zambia.

“Was je trouwens pas niet jarig?”, vraagt de ene stem dan aan het meisje dat verhuisd is.

“Ja, vorige week.”

“Wat leuk, hoe oud ben je geworden?”.

“Twaalf”, antwoord het meisje. “Ik heb er dus twaalf jaar over gedaan om ergens anders te gaan wonen. Zo wordt het nooit wat.”

“Ja..”, de andere stem is even stil. “Ik denk dat we nooit wat zullen bereiken in ons leven.”

De trein stopt op station Arnhem en twee kinderen staan op. Ze hebben een rugtas die bijna groter is dan zijzelf en zitten blijkbaar volgepropt met ambitie en zambia-verlangens. Maar zodra de trein stopt zijn ze weer kinds. “Wat zullen we zo gaan doen?”, vraagt het jongetje. “Cola drinken tot we buikpijn krijgen!”, roept het meisje uit Nijmegen. Ik kijk toe hoe ze weg huppelen over het station. Hoeveel mensen dachten trouwens dat ik zelf naar Zambia verlangde naar aanleiding van de titel? 

Kliekjes

Open brief #3. Aan die leuke medereiziger

Lieve medereiziger,

Daar kom je dan naast me zitten tijdens die lange reis. De hele coupé is leeg maar u komt naast mij zitten. Ik snap het wel hoor, lieve medereiziger. U vindt het eng, zo’n lege coupé. Stel je voor dat de bankjes u op eten of dat u privacy zou hebben. Bah, het idee alleen al! Hoe eng.. Dus ik voel mij vereerd, lieve reiziger, dat u uitgerekend de stoel naast mij uitkiest van alle andere vijfendertig lege stoelen (hoeveel stoelen/banken zitten er in een coupé?).

Ik ben sowieso een begripvol persoon om naast te zitten, lieve reiziger. U ziet uit alsof u moe bent en te veel saucijzenbroodjes heeft gegeten op u werk. Dus natuurlijk heeft u de ruimte nodig. Ik had graag voor u op willen staan zodat u óók mijn stoel kon gebruiken om op te zitten maar ja, alleen zitten vind u dan weer eng. Dus blijf ik maar zitten en laat ik mijzelf maar tegen het raam aandrukken. Alles zodat u lekker comfortabel en breed kan zitten. Comfortabel reizen is natuurlijk alleen bedoelt voor vermoeide, bange reizigers. Niet voor kleine, vermoeide studentjes.

Daarom sta ik het ook toe als u zucht en geïrriteerd naar mijn voeten kijkt omdat ze uw benen in de weg zitten. En daarom staat het omaatje dat tegenover u zit het ook toe dat uw voeten bijna in haar schoot rusten. U moet immers comfortabel reizen.

Natuurlijk sta ik het toe dat u naast mij luid zit te bellen en te ruziën met uw vriendin. Dat kan absoluut niet in uw eigen tijd gedaan worden of op een lager volume. Ik zal u ook niet verbeteren wanneer u schreeuwt: “Ja, ik sta nu stil in Nijmegen op de brug boven de Rijn.” Ik zal hoogstens kuchen en wijzen naar een gebouw waar groots een gedicht over De Waal op staat.

Nee, lieve medereiziger, vloek maar gerust op het openbaar vervoer en hoe vervelend de conducteurs wel niet zijn, eet maar lekker luidruchtig je stinkende voedsel op, schreeuw maar tegen je vriendin, neem alle plek maar in, mopper maar over de vele studenten die alle plek in de trein innemen en zet je muziek maar dusdanig hard dat de hele coupé mee kan zingen. Het is je gegund. Je verdiend een comfortabele reis. Maar wanneer de trein aankomt op het eindstation en jij zucht: ‘God dank we zijn er, wat een reis was dat, zullen wij medereizigers dat allemaal beamen.

Dikke lik,

Een klein, platgedrukt studentje.

PS. Dit is niet één verschrikkelijke horrorreiziger, hoor! Het zijn allemaal ervaringen met asociale medereizigers in één persoon gepropt. Maar geloof me, je komt wat figuren tegen zo in het openbaar vervoer.