Browsing Tag

ikpraatwelsnel

Persoonlijk

hoiikbenmadelonenikpraattotaalnietsnel

Geheimpje: ik loog in de titel.

img-thing

“Goh, wat praat jij snél zeg. Ik kan er geen klap van verstaan.” Dat is zo’n beetje het eerste ding dat mensen tegen mij zeggen. Oké, het tweede dan. Na hun eigen naam en de vraag wie ik ben, volgt vaak al snel de conclusie dat ik praat alsof ik haast heb. Nu moet ik bekennen: ik weet zelf vaak totaal niet waar die mensen het over hebben. In mijn gedachten praat ik op een normaal tempo. Ik weet niet wat een normaal tempo is en hoe je dat meet (kilometers? Hertz? Liters? “Zij praat 2 kilometer per uur.”) maar in mijn gedachten beheers ik dat tempo wel. En de persoon waarmee ik praat, praat even snel als ik. Alles oké. Totdat ik halverwege het gesprek wordt onderbroken. Dat gaat altijd op dezelfde manier. De persoon met wie ik praat, kijkt mij de hele tijd wazig aan en dan ineens fronst hij en klinkt het: “Sorry maar wát zei je. Ik kan je echt niet volgen, je praat zóó snel.”

Met presentaties is het nog erger. Hoewel ik inmiddels redelijk op mijn praattempo let tijdens presentaties, kon ik vroeger gerust met 300 kilometer per uur door de powerpoint heen sjezen. Dan riep ik enthousiast: “Okédatwashetdaneindezijnernogvragennee?leuk!”, terwijl de rest van de groep nog alles aan het verwerken was. Eén keer liet een docent mij expres de presentatie opnieuw doen maar dan op een langzaam tempo. Telkens als ik maar een kilometer te snel ging onderbrak hij mij met “TE SNEL!” en moest het opnieuw. Op het laatst had ik het idee dat ik een uur deed over één lettergreep.

Ik ben mij er inmiddels dus wel bewust van dat ik snel praat, vooral als ik mega-enthousiast ben. Ik vind het ook heus niet erg als mensen mij er soms op wijzen. Wat mij wel frustreert is hoe mensen mij soms aankijken. Alsof ik knettergek ben en ook nog een Chinees praat. “Wát zeg je”, roepen ze dan. “Je praat echt raar en snel.” Joh, denk ik dan, dat weet ik ook wel. Of erger zijn de mensen die mij na gaan praten op, blijkbaar, hetzelfde tempo maar dan met een gek toontje. Ik weet niet waar dat op slaat. Is het de bedoeling dat ik ga lachen? Dat ik zeg ‘oh zó praat ik dus’? Dat ik mij ga schamen? Ik voel mij namelijk dan wel ontzettend gênant. Het liefst kap ik het gesprek af. Net als mensen aan anderen gaan vragen: “Kan jij verstaan wat ze zegt?”. Hoi! Ik sta hier? Dat daar naast mij is niet mijn tolk of vertaalmachine. Op statements als “Je praat snel” reageer ik voortaan alleen nog maar met “Jij luistert langzaam.”

Neem het van mij aan: de meeste mensen die (blijkbaar) snel praten, zijn zich daar meer dan bewust van. Sinds dat ze kunnen praten worden ze er namelijk dagelijks aan herinnert door anderen. Tot het punt dat het gewoonweg niet meer leuk is. Als iemand vindt dat ik snel praat vind ik het fijner als ze komen met opmerkingen als:

• Wil je dat even herhalen, ik verstond het niet zo goed
• Sorry, wil je iets langzamer praten?
• Geweldig als je zo enthousiast bent!
• Ik ben blij dat ik met jou praat, we kunnen meer bespreken in minder tijd!

Gewoon aardig en vriendelijk. Niks mij raar aankijken of concluderen dat ik snel praat. Ga alsjeblieft niet grappig doen en napraten maar doe ook niet alsof je mij wel degelijk hebt verstaan. Vraag gewoon lief of ik langzamer wil praten of even iets wil herhalen. Of denk positief: ik bespreek gewoon meer in minder tijd. En tijd is geld toch?

Herken je dit of ben jij juist één van de langzame luisteraars (grapje)?

* Overigens zeggen vrienden en familie dat het snelle praten na een tijdje minder opvalt. Dus het went ook 🙂
** Over het toppunt gesproken: mijn moeder vond dit ‘snel geschreven’. Dat zei ze wel al gapend hoor.