Browsing Category

Dilemma Dinsdag

Dilemma Dinsdag

Dilemma #16 | Eten in mijn wangen of heel veel rennen

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

Zie die wijze blik in zijn ogen

 

Je moet een kwartier lang eten in je wangen bewaren voordat je het mag doorslikken OF Je moet twee uur per dag in een rad rennen.

 

Een lastig dilemma. Wil ik elke keer mijn wangen opblazen of mijzelf iedere keer kapot rennen? Ik bedoel: rennen is één ding. Maar rennen in een rad lijkt me helemaal een uitdaging. Ik denk dat ik mijzelf de eerste zes keer wel eruit lanceer. Het was mij daarom direct duidelijk toen ik dit dilemma zag: er was maar één iemand die mij hierbij kon helpen. Dus pakte ik de telefoon, maakte ik een afspraak met zijn assistent en bereidde ik mij voor op deze gevaarlijke afspraak door slablaadjes en pinda’s mee te nemen in mijn tas. En zo zat ik laatst, klaar voor de kooi van mijn hamster Olav. Ik met zwetende handjes en mijn hart in mijn keel, hij gewoon in vacht en met pitjes in zijn wangen. Dit beloofde een diepzinnig interview te worden.

Ik had natuurlijk een hoop vragen, Olav een hoop antwoorden. Om te beginnen: zouden mijn wangen niet oprekken door al die pitjes? Ik had wel vaker gezien hoeveel Olav in zijn mond propte en maakte me daar zorgen om. Straks ging de rek uit mijn wangen. Dat kreeg ik zo’n kalkoenlel maar dan, ja… bij mijn wangen. Niet zo heel charmant, leek me. Olav stelde mij gerust: hij deed gymnastiekoefeningen voor zijn wangen. Gewoon wat rek- en strekoefeningen om de rek er goed in te houden. Die hielpen goed volgens hem. Maar ik meende toch echt dat zijn linkerwang wat lager hing dan zijn rechterwang.

Ik vroeg hem of het niet moeilijk was om dat eten in zijn wangen te houden. Slik je dat niet per ongeluk door? “Straks schiet het in je verkeerde keelgat en dan stik je”, riep ik nog. Volgens mijn hamster was dat onzin. Maar hamsters zijn er misschien meer op gebouwd. Misschien kunnen zij niet anders dan eerst hun eten in hun mond bewaren vóórdat ze het doorslikken.

Olav zag bijna nergens het probleem van in. Onder het genot van zijn flesje water praatte hij uitgebreid over hoe avondeten bij hem werkte. Gewoon eerst een dertigtal pitjes in zijn mond werken, dan naar zijn hol toe, alle pitje weer uitkotsten, slapen, pitje eten, slapen, pitje eten en zo maar door. En na het avondeten was hij wel weer moe genoeg om de rest van de dag te slapen. Maar hoe meer hij erover praatte, hoe meer vragen ik had. Gaat zoiets bijvoorbeeld niet ten koste van de smaak? En als je puree eet, wordt dat niet gewoon een smerig drapje in je mond?

Enfin, we gingen snel door naar het volgende onderwerp: rennen in een rad. Volgens Olav de leukste sport die er is. Hij doet het iedere dag. Het liefst ’s nachts, als iedereen slaapt, want dan heeft het een heel andere sfeer volgens hem. Lastig was het niet volgens Olav. Ja goed, toen hij net begon met rad-rennen, vloog hij regelmatig over de kop. Dat lanceerde hij zichzelf en kwam hij ergens anders in zijn hok weer op de grond terecht. Vond hij wel geinig, eigenlijk. Je moet wat met je tijd als hamster, hé.

Ik vroeg hem of het niet intensief was. “Wat nou als je heel druk bent, heb je dan nog wel energie om te rennen. Of tijd?”. Olav keek me raar aan. Hij deed niets anders dan rennen. Hij plande zijn hele dag in met rennen, eten, slapen en af en toe schattig doen. Ik zuchtte. Met rennen, eten, slapen en schattig doen, kan ik (helaas) mijn huur (nog niet) betalen.

Ik bedankte Olav voor zijn tijd, gaf hem een pinda en keek toe hij zich mysterieus terugtrok in zijn holletje. Daarna dacht ik nog lang na over zijn wijze lessen. Hoewel het mij smerig lijkt om mijn eten een kwartier in mijn wangen te bewaren, lijkt het mij ook onhandig om iedere dag twee uur te reserveren voor rennen in een rad. En dan moet ik ook nog bedenken waar ik zo’n groot rad ga regelen. Nee, dan liever de rek uit mijn wangen halen.

 

Waar zou jij voor kiezen? 

Dilemma Dinsdag

Dilemma #14. Nog een keer kort maar krachtig

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de Facebook-pagina. Ik sta verder los van Dilemma op dinsdag maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina.

Lees hier de eerdere dilemma’s.

Soms zijn er dilemma’s waar ik helemaal niet zo lang of uitgebreid over na hoef te denken (zoals je hier ook kon lezen). Daarom deze week opnieuw een paar ‘simpele’ dilemma’s.

1. Je hebt altijd een zwaailicht met sirene op je hoofd buiten of je hebt geen toegang meer tot de gezondheidszorg.
Als ik ergens dankbaar voor ben, is het de goede gezondheidszorg in Nederland. Zonder die gezondheidszorg was ik met mijn immuunstoornis en astma niet oud geworden en was mijn moeder er na haar hartinfarct misschien ook niet meer geweest. En met ons nog zoveel meer dierbare mensen. Geen fijne gedachte. Nee doe mij maar een sullig zwaailicht op mijn hoofd en toegang tot gezondheidszorg.

2. Je moet in 2016 elke dag een pakje sigaretten roken of je moet minstens 25 kilo aankomen in 2016.
Ik vind sigaretten smerig en ongezond. Ik kan denk ik beter leven met wat kilo’s erbij. Al hoop ik dat ze het jaar erop er wel weer af mogen.

3. Je bent met één druk op de knop thuis of iedereen lacht altijd heel hard om je grappen.

Ik kan goed leven zonder de continue waardering van iedereen om mijn fantastische humor. En hoewel ik houd van reizen en vaak geniet van het moois dat je onderweg ziet, is het ook wel handig om snel thuis te zijn als het even moet. Scheelt ook veel gedoe als het openbaar vervoer een keer niet meewerkt. Nu alleen nog zorgen dat ik ook met één druk op de knop op de plaats van bestemming kan zijn.

4. Je woont, werkt en eet in de Ikea (behalve in je vakantie) of elke keer als je hardop lacht krijg je een stroomschok Doe mij maar Ikea. Dat is gewoonweg geniaal. Zoveel verschillende bedden, banken en spullen om uit te testen. En het menu bestaat toch wel uit meer dan alleen gehaktballen. Plus hé, meteen werk erbij. Wel handig in deze tijden van crisis.

5. Je moet altijd ovenwanten aan of je mag maximaal 100 woorden per dag zeggen.
HAHAHA 100 woorden. Dat houd ik nooit vol. Doe mij maar die ovenwanten. Misschien maak ik er wel een hippe collectie van.

Ben jij het eens met mijn keuzes? Wat zou jij allemaal kiezen?

Dilemma Dinsdag

Dilemma #13. Een tijdreis of vliegen.

Om de twee weken publiceer ik hier een dilemma die ik haal uit het boek Het grote dilemma op Dinsdag boek. Ik heb verder niks te maken met Dilemma op Dinsdag (maar kijk gerust op hun Facebook-pagina) maar ben gewoon fan van het boek. Lees hier de andere dilemma’s.

Note: Het dilemma van deze keer komt niet uit het boek maar van de Facebook pagina.

d

Afbeelding via de Dilemma op Dinsdag Facebookpagina (klik hier)

Dilemma #13. Je mag één tijdreis maken naar een dag in het verleden OF je kunt voor één dag vliegen.

En dit noemen ze bij Dilemma op Dinsdag een positief dilemma?

Mag ik beginnen met het feit dat ik ‘tijdreis’ een stom woord vind? Ik bedoel, technisch gezien kost reizen altijd tijd (tenzij iemand een ‘oplossing’ heeft gevonden). Is dan niet iedere reis automatisch een tijdreis? Of zit er nog een minimum aan de hoeveelheid tijd die je tijdreis kost? Is het pas een tijdreis na tien jaar reizen? Of wanneer je reis niet chronologisch verloopt? ZOVEEL. VRAGEN. Maar goed, we houden het bij de definitie van dit dilemma: tijdreizen naar een dag in het verleden. Dat kon ik ook al raden aan de dinosaurussen op de afbeelding (ik dacht eerst dat het draken waren, ssh).

Een tijdreis naar het verleden. Dat is me pas een dilemma want.. naar welke dag zou ik dan willen reizen? Niet naar een dag vol dinosaurussen. Ik heb de film Platvoet & zijn vriendjes gezien maar ik gok dat niet alle dinosaurussen zo lief zijn. Naar wat voor een tijdperk zou ik dan wel willen? De middeleeuwen vind ik enorm fascinerend maar zoals een hoogleraar tijdens een college ooit zei: “De middeleeuwen zijn erg boeiend, maar erin leven overleef je nooit.” Nou ga ik er vanuit dat dit dilemma ook inhoudt dat ik na deze ene dag ook terug kan reizen, dus dan blijf ik liever in leven. Goed, welke tijden vind ik nog meer interessant? De renaissance, ja ontzettend. Of een paar eeuw later want ik wil nog steeds Marie-Antoinette ontmoeten. Of andere grootheden zoals Vincent van Gogh en Salvador Dalí. Of de eerste mens dat lijkt me ook heel tof. Een beetje ongemakkelijk en lastig ook wel, maar toch. OF OF OF JA, IK WEET HET – ja, enthousiast. Een dag in de jaren vijftig, zestig of zeventig. Oké, dat is niet meer één dag.

Trouwens, wat ik mij ook afvraag: heeft mijn bezoek aan het verleden ook impact op het heden? Of is die impact niet meer merkbaar voor ons omdat mijn bezoek in het verleden plaatsvindt, waardoor de gevolgen ervan al verwerkt zijn in ons heden. ZOVEEL. VRAGEN. OVER. TIJDREIZEN.

We gaan maar door naar het andere onderdeel: vliegen voor één dag. Zou je dan ook van die toffe vleugeltjes krijgen zoals bij winx (klik hier)? Of kun je gewoon vliegen zonder vleugels of rare toevoegingen? Hoe werkt dat dan? Moet je dan met je armen gaan wapperen tot je opstijgt of gewoon vijf keer heel snel met je ogen knipperen? Man, Dilemma op Dinsdag spot niet zo met de wetten van de natuur want daarvan raak ik in de war.

Stel dat vliegen mogelijk zou zijn, dan kom ik toch terecht bij het puntje hoogtevrees. Ik denk ergens dat ik er minder last van zou hebben als ik zelf vlieg. Ik heb dan toch een bepaalde controle (hoop ik) en invloed op het vliegen. Al acht ik mijzelf met mijn klunzigheid in staat om tegen een vliegtuig of vogel aan te vliegen. En je moet ook je best doen om niet de tijd te vergeten want als je na 24 uur nog in de lucht hangt, donder je wel ineens enorm hard naar beneden. Dat zou jammer zijn.
Maar waarvoor zou ik dan kiezen? Als ik heel lang en goed over nadenk, lijkt het mij een meer bijzondere ervaring om door de tijd te reizen voor een dag. Vliegen kun je ook al met een vliegtuig, maar er is niets waarmee je kunt tijdreizen (zover ik weet) vandaag de dag. De voorwaarde is dan wel dat ik ook weer terug kan reizen en mijn dag veilig overleef. Dan ga ik nu nadenken over het tijdperk waar ik heen zou willen.

Wat zou jij kiezen? En als je wilt tijdreizen voor een dag, waar zou je dan heen willen reizen? Wat zou je doen als je kon vliegen voor een dag?

Dilemma Dinsdag

Dilemma #12. Zwijgende stalker of 2% missen.

Om de twee weken publiceer ik hier een dilemma die ik haal uit het boek Het grote dilemma op Dinsdag boek. Ik heb verder niks te maken met Dilemma op Dinsdag (maar kijk gerust op hun Facebook-pagina) maar ben gewoon fan van het boek. Lees hier de andere dilemma’s.

<strong>Note: Het dilemma van deze keer komt niet uit het boek maar van de Facebook pagina. </strong>

 

12274461_972593269478492_6807333743767424830_n.jpg

Afbeelding via de Dilemma op Dinsdag Facebookpagina (klik hier)

Dilemma #12. Je wordt continu achtervolgd door een zwijgende vreemdeling versus een willekeurige 2% van je Facebook-vrienden verdwijnt in het echt.

Beeld je even in. Je bent een dagje uit met de liefde van je leven. Het is de mooiste dag van je leven. Jullie gaan naar een willekeurige mooie stad, struinen daar als een verliefd stelletje rond en drinken iets op het leukste terrasje van de stad. Jullie picknicken in het mooie park, gaan uiteten in een lekker restaurant en aan het eind van de dag gaan jullie nog naar een concert. Helemaal perfect. Uiteindelijk komen jullie weer terug in het hotel en ligt de liefde van je leven snel voor pampus. Jij kijkt nog even door het raam naar buiten en daar, daar zie je hem. Hij zit op het bankje tegenover het raam en kijkt je recht aan. Sigaretje tussen z’n lippen. Hij zegt niets. Dat heeft ie ook nooit gedaan. We hebben het over je persoonlijke, zwijgende stalker.

Ik bedoel, als iemand je telkens achtervolgd is dat niet alleen van de bushalte naar je huis. Nee, hij is overal. Bij je familieweekend, bij je huwelijksnacht, bij je colleges, bij je dagjes winkelen en ja, zelfs bij je bevalling (dat vond ie ook wel emotioneel. Ik bedoel, het voelde toch even alsof je stalker ook een kind kreeg, zo goed kende hij je inmiddels wel). Je hebt compleet geen privacy meer en iemand die meer over je leven weet dan jijzelf misschien. Dat lijkt mij gewoonweg traumatisch en doodeng. Bovendien beeld ik mij ook het stalkende personage uit de serie Hey Arnold! in (klik hier). Iemand die er zo uit zeg maar en ook net zo hijgt. Alleen niet met je praat.

Aan de andere kant, je moet er toch maar iets leuks en positiefs van maken. Laten we er vanuit gaan dat de stalker vredelievend, totaal niet obsessief (anders zou hij je ook geen jaren stalken toch? Toch?) en absoluut niet gewelddadig is. Mocht je zo’n ideale stalker hebben, dan is het alleen maar handig. Je bent nooit alleen en iemand houdt je altijd in de gaten. Als je naar huis moet fietsen door het donker hoef je niet bang te zijn voor enge, kidnappende mensen want hé, je stalker is er. Als je een hartaanval of een ongeluk krijgt kan hij je helpen. En mocht je telefoon leeg zijn, wil je stalker vast wel de zijne lenen (inclusief alle foto’s van jou die daar opstaan). Stalker to the rescue.

Het andere dilemma lijkt op het eerste gezicht heel onschuldig en misschien zelfs wel handig. Een willekeurige 2% van je Facebook-vrienden verdwijnt in het echt. Alles is relatief en het ligt natuurlijk maar net aan hoeveel Facebook vrienden je hebt, maar het kan maar net zijn dat die vervelende 2% verdwijnt. Je weet wel, de mensen die continu updates plaatsen over hun avondeten, hoe vaak ze douchen en hoeveel kilometer hard ze hebben gelopen. Of die mensen die Facebook wel heel erg gebruiken als persoonlijke uitlaatklep, inclusief alle details die je echt niet wil weten. Soms lijkt het wel erg fijn als die kleine groep van zeikende mensen verdwijnt.

Maar het leven pakt nou eenmaal niet altijd uit zoals je wilt (oh, wijze woorden hier!) en je zult maar net hebben dat die ene leuke 2% verdwijnt. Je beste vriendin, je moeder, je vriend(in), je huisdier die ook een eigen Facebookpagina heeft of die ene verre liefde die je stiekem zelf stalkt. Allemaal opeens weg. Ik zou daar maar moeilijk mee om kunnen gaan hoor. Bovendien zou ik het niet op mijn geweten willen hebben dat die mensen door mijn keuzes verdwijnen. Een oplossing zou zijn om iedereen op Facebook te ontvrienden of Facebook te verwijderen.

Als dat zou mogen, ga ik voor die keuze. Scheelt ook een hoop tijd die je niet kwijt bent aan Facebook.

Waar kies jij voor?

Dilemma Dinsdag

Dilemma #11. Dromen zijn geen bedrog of heeeuuul dik worden.

Om de twee weken publiceer ik hier een dilemma die ik haal uit het boek Het grote dilemma op Dinsdag boek. Ik heb verder niks te maken met Dilemma op Dinsdag (maar kijk gerust op hun Facebook-pagina) maar ben gewoon fan van het boek. Lees hier de andere dilemma’s.
Note: Het dilemma van deze keer komt niet uit het boek maar van de Facebook pagina.

Afbeelding via Dilemma op Dinsdag.

Afbeelding via Dilemma op Dinsdag.

Dilemma #11.

Je kunt je dromen opnemen (en terugkijken als een film) versus Je hebt een magisch gevulde koelkast.

Ik denk dat we het allemaal wel kennen: Je ligt heerlijk te slapen en hebt een geniale droom, als je ineens wakker wordt gemaakt door je wekker. Weg droom. Misschien kun je nog vaag dingen herinneren (“Het ging over een vliegend paard en een pratende sprinkhaan.”) of misschien herinner je je alleen nog een vaag gevoel van blijdschap en spanning. Maar voor de rest? Niets. Ik denk dat iedereen wel eens van die toffe dromen heeft waar grote wensen uitkomen of waarin juist hele onwerkelijke dingen gebeuren. Regelmatig heb ik van die momenten dat ik wakker word en denk: “Ik had zo’n gave droom maar waarover ook alweer..”.

Uit onderzoek is gebleken dat dromen (volledig) onthouden heel lastig zo niet onmogelijk is. Er is ook geen duidelijk antwoord op de vraag waarom sommige mensen hun droom beter onthouden dan anderen. Behalve dat onderzoekers merkten dat diepe slapers, die langzaam wakker worden, sneller hun droom vergeten. Het kan helpen om je droom zo snel mogelijk op te schrijven maar dat eindigt meestal ook in vage steekwoorden als ‘Ed Sheeran was er’, ‘taarten konden praten’ en ‘bloemetjesjurk’.

Het lijkt mij dan ook ideaal en super mega gigantisch tof om je dromen te kunnen onthouden en later te kunnen terugkijken. Gewoon met heel bijzonder opnamemateriaal en een simpele dvd. Dan ga ik er gewoon ’s middags even goed voor zitten en mijn dromen kijken. Aan de andere kant horen daar ook weer grote vragen bij. Ik bedoel, worden je nachtmerries dan ook opgenomen? Want die hoef ik niet zo nodig terug te zien. En ik wil liever ook niet dat anderen mijn dromen zien. Straks krijgen we dan zo’n internetfenomeen waar bij er geen naaktfoto’s als wraak worden gedeeld maar je meest gênante dromen. Lijkt me ook niet zo heel prettig.

Aan de andere kant: een koelkast die zich magisch vult. Dat klinkt ook wel heel smakelijk en leuk. Ik vraag me dan wel af of die koelkast zich naar wens vult. Stel je hebt zin in pesto, staat er dan meteen de pesto van voorkeur in de koelkast? Of is het een koppige koelkast die zelf bepaald waar ie zin in heeft. Ben je vegetariër maar heeft je koelkast zin in een week vol vlees: pech. Ik zie het al voor me:

“Jezus Koelkast, stop eens met iedere week jezelf alleen maar vullen met sambal en kaas.”
“Maar ik houd gewoon van kaas en sambal.”
“Maar je bent mijn koelkast.”
“Nouuu-hooouu.”

Dat levert heel wat ruzies op denk ik zo. Staat de koelkast aan het eind van de week weer aan de straat en doe je zelf maar weer boodschappen. Als de koelkast wel naar je eigen voorkeur luistert, levert dat denk ik heeul veeul voordelen op. Altijd het eten waar je zin in hebt in huis. Je hoeft minder boodschappen te doen dus scheelt veel geld. Maar ik ben bang dat ik zelf ook ENORM dik zou worden door al dat lekkers in mijn koelkast. Minder goed plan dus.

Doe mij maar die dromen die ik op kan nemen en terug kan kijken. Zelfs de nachtmerries wil ik wel eens zien.

Waar kiezen jullie voor?

Dilemma Dinsdag

Dilemma #10. Dode beesten of een hangende tong.

Om de twee weken publiceer ik hier een dilemma die ik haal uit het boek Het grote dilemma op Dinsdag boek. Ik heb verder niks te maken met Dilemma op Dinsdag (maar kijk gerust op hun Facebook-pagina) maar ben gewoon fan van het boek. Lees hier de andere dilemma’s.

Aan deze kat moest ik denken, bekijk zijn avonturen op zijn Facebook hier.

Aan deze kat moest ik denken, bekijk zijn avonturen op zijn Facebook hier.

Dilemma #10. (HEUJ JUBILEUM!!)

Er ligt elke week een willekeurig dood dier in je huis (en je weet niet waar) versus je tong hangt uit je mond.

Euh ja. Dus. Apart.

Stel je voor dat je iedere week een willekeurig dood dier in je huis moet vinden. Ik heb daar toch verschillende vraagtekens bij. Zit er namelijk een maximum of minimum afmeting aan het dier? Of moet het dier perse uit Nederland komen? Zou het zo zijn dat je alleen maar katten, vissen, honden en cavia’s in je huis vindt? Of word je dan op een ochtend wakker, loop je naar de wc en zit er een olifant in die één meter bij één meter gepropt? Dat je buurman aanbelt en zegt: “Goh, er steekt een dode giraffe uit je schoorsteen. Dacht, ik meld het maar even.” Wat voor een gekke situaties zou dat opleveren? Stel je dat je het dier steeds niet kan vinden totdat je schoonmoeder ineens meldt dat er een dode wandelende tak (dat is ook een dier!) in haar theekopje zit? En als je een olifant hebt, hoe leg je dan zijn dood uit? Wie bel je dan eigenlijk?

“Goh ja dierenambulance.. hoe groot is die auto van jullie? Waarom ik dat vraag? Nou ja kijk.. past er misschien een neushoorn in? Ik weet niet. Ik wil het toch maar voor de zekerheid weten want er ligt er een bij mij in de kelder. Kunnen jullie die komen halen? Hij is wel dood hoor.”

Ik denk dat je buren op een gegeven moment raar over je gaan denken. Er zal zeker weten over je geroddeld worden. Om nog maar niet te spreken over de stank in je huis. Er zullen wel heel wat luchtverfrissers tegen aan moeten worden gegooid om die dode dieren lucht weg te krijgen. Hoe zou het eigenlijk zitten met huisdieren? Blijven die wel gewoon leven in je huis of gaan die automatisch dood wanneer ze een week lang in bij je in huis wonen? En loop je er geen trauma op van al die dode dieren in je huis? ZOVEEL VRAGEN.

Maar nee, dan het scenario dat je tong steeds uit je mond hangt. Dat is ook apart. Naast het feit dat het er heel raar uitziet als je daar steeds rondloopt met een tong die erbij hangt als een rode loper naar je mond, lijkt het mij ook onhandig communiceren. Ik heb het geprobeerd tijdens het typen van dit dilemma: praten met mijn tong buiten mijn mond. Probeer het zelf ook maar eens. Het ziet er belachelijk uit, klinkt voor geen meter en voelt ook zeer onprettig. Maar misschien is het een talent dat je moet leren. Misschien is je tong na een aantal jaar zo enorm getraind dat je het gewoon kan. Ik denk dat er met een tong buiten je mond nog steeds over je wordt geroddeld. Je ziet er toch een beetje uit als een dorpsgek.
Maar er zijn ook een hoop schattige dieren, zoals katten, die vaak met hun tong buiten hun mond lopen. Als zij als schattig worden beschouwd, waarom jij niet? Gelijke rechten voor iedereen met een hangende tong!

Het lijkt mij ergens comfortabeler leven met een tong die buiten je mond hangt dan met een hoop dode beesten overal in je huis. De situatie is ook makkelijker uit te leggen aan mensen. Als je eenmaal hebt leren praten dan hé.

Waar kiezen jullie voor? Een hangende tong of dode beesten ?