Browsing Category

Het is klein en het babbelt

Het is klein en het babbelt, Het is klein en maakt lijstjes

Allerlei fijne dingen van de afgelopen 10 jaar

Misschien ietwat cliché, maar de afgelopen weken drong het tot mij door dat we met dit nieuwe jaar ook een nieuw decennium starten. Tweedduizendentwintig. De jaren ’20 associeer ik met de vorige eeuw, the roaring twenties. Gek idee dat we nu zelf ook in ‘de jaren twintig’ leven.

Toen we van 2009 naar 2010 gingen, deed het mij niet veel (daarvoor was ik ook te jong toen). Maar nu voelt het decennium ineens heel nieuw en anders. Een hoop kan gebeuren in tien jaar. In plaats van een jaaroverzicht, leek het mij daarom bijzonder om terug te kijken wat ik allemaal in de afgelopen tien jaar heb gedaan, bereikt en beleefd. En dat bleken meer bijzondere dingen te zijn, dan ik eerst dacht!

Boom voor een waterplas

Ik behaalde vier diploma’s!

Van dat aantal schrok ik zelf eigenlijk een beetje. Ik had er nooit bij stilgestaan, maar al mijn belangrijke diploma’s heb ik in de afgelopen tien jaar gehaald. Ik rondde zowel de havo als het vwo af op de middelbare school. Zeven jaar van mijn leven sloot ik in 2014 officieel af, om vervolgens aan het studerende leven te starten. Inmiddels heb ik mijn diploma’s in Religiewetenschappen en Cultuurwetenschappen gehaald en ben ik bezig met het afronden van mijn master. Ik laat mij nog wel eens opzuigen door het studeren. Dan ben ik druk met tentamens en colleges of maak ik er mij druk om. Nu ik er zo bij stil sta besef ik me pas hoeveel mij al gelukt is en hoe snel het allemaal gaat!

Ik ontmoette mijn vriend

En we kregen een relatie natuurlijk haha! Mijn vriend en ik ontmoette elkaar ergens in 2010 of 2011 al (op een feestje van een vriendin) maar sinds 2014 zijn we een stel. En hoe cliché en klef het klinkt: hij is een van de beste ‘dingen’ geweest van het afgelopen decennium (en hopelijk ook van het komende decennium). Hij is mijn rustpunt, veilige plek en beste vriend.

Ik ben mijzelf en mijn gezondheid beter gaan begrijpen

De relatie met jezelf, je lichaam en je gezondheid – mentaal en fysiek – is iets wat altijd wel een beetje op en af gaat. Dat is denk ik iets wat iedereen wel in meer of mindere mate herkent. De afgelopen tien jaar speelde er veel rondom mijn gezondheid, mentaal en fysiek. Ik was vaak ziek, viel van de trap (en heb daar nog last van) en worstelde met paniek, angst en meer. Maar ik zie daar ook steeds meer het positieve van in. Ik heb heel veel over mijzelf geleerd en beter geleerd te reflecteren op mijn gedachten en acties. Natuurlijk, het kan altijd beter en fijner. Maar ik leer heel veel, ben steeds trotser op mijzelf en voel me ook fijn als mijzelf.

Ik verzamelde allemaal fijne mensen op mij heen

Aan het begin van het decennium werd ik veertien en zat ik op de middelbare school. Op een nieuwe school waar iedereen nieuwe mensen ontmoet en interesses krijgt, komen en gaan vriendschappen soms heel makkelijk. Ik kon daar wel eens over twijfelen: had ik niet te weinig vrienden? Deed ik het wel goed in mijn vriendschappen? Die twijfel heb ik de afgelopen jaren steeds meer los kunnen laten. En ik besef wat een fijne mensen ik op mij heen heb ‘verzameld’ (om het maar even zo te noemen) en hoe waardevol de vriendschappen zijn die ik heb. Sommige duren al langer dan een decennium, andere vriendschappen zijn net nieuw. Maar allemaal zijn ze waardevol en fijn. En dat is het belangrijkste.

En er gebeurden nog veel meer fijne dingen!

Tien jaar zitten vol met leuke dingen, minder leuke dingen, verdrietige dingen en bijzondere dingen. Dat laat zich allemaal niet makkelijk samenvatten. Een kleine (maar incomplete) greep uit de afgelopen tien jaar nog:

  • Ik bezocht allerlei leuke concerten, musea, films en andere leuke plekken.
  • Er zaten een hoop mooie vakanties en reizen tussen de afgelopen tien jaar.
  • Natuurlijk ook niet onbelangrijk: ik startte met bloggen!
  • Ik ging samenwonen met mijn vriend!
  • En verhuisde dus ook naar Nijmegen (al willen we weer terug naar de Achterhoek maar dat is een ander verhaal)
  • Ik werd tante van het liefste neefje en nichtje.
  • We vieren het leven een aantal keer met mijn familie en schoonfamilie. Sommige dierbaren hadden het, qua gezondheid, zwaar te voortduren maar zijn nog steeds bij ons. Dat is het vieren waard.
  • Tussen alle verdrietige dingen door besef ik mij steeds meer dat het leven te kort is om je druk of te onzeker te zijn. Soms is het leven oneerlijk, maar soms kan het leven heel fijn zijn. Omhels het!

Wat waren jouw hoogtepunten van de afgelopen tien jaar?

Persoonlijk

Het is klein en viel van de trap

Ja, jawel ik leef nog. De afgelopen maanden was ik erg afwezig op mijn blog en Instagram. Helaas viel ik eind oktober van de trap af (helemaal van boven naar beneden, ik zou het niet aanraden) en de gevolgen van die val waren erger dan ik zelf eerst dacht. Zo’n beetje alles in mijn lichaam (vooral mijn rug, schouders, arm en enkel) was gekneusd en samen met mijn hersenschudding betekende dat even rust nemen. Helaas is dat niet mijn sterkste punt. Gevolg? Het herstel duurde enorm lang en zette mijn mentale en fysieke gezondheid op de kop.

Een gele achtergrond met daarop een notitieboekje. Op het notitieboekje staat de tekst "Choose Happy".
Continue Reading
Dilemma Dinsdag

Dilemma #22 | Snelle dilemma’s

Eens in de zoveel tijd ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie, maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef. Deze keer deel ik weer een reeks dilemma’s waar ik helemaal niet zo lang over na hoef te denken. Kort maar krachtig dus. Lees je mee?

Continue Reading

Het is klein en het babbelt

Het leed dat geen richtingsgevoel heet

Ik beken maar eerlijk: ik ben een ramp met richtingen en routes onthouden. Niet dat het een groot geheim is. Iedereen om mij heen weet het. Het is een welbekend feit, maar toch blijven mensen stiekem hopen dat ik op een dag wakker word en dat er een richtingsgevoel is aangegroeid. Maar helaas ben ik geen salamander dus groei ik geen staart en geen richtingsgevoel meer aan. In plaats daarvan leef ik een constante staat van verwarring waarin ik niet weet waar ik ben, waar ik heen moet of hoe de wereld werkt. Ik weet zeg maar nog net wie ik ben. En dat brengt mij in een hoop gekke situaties.

Dit is dus niet Nijmegen hé. Maar Monnickendam 😉

Continue Reading