Het is klein en het babbelt

Ballon vermist

Twee keer toe stond er afgelopen maand een postbode met een enorme doos voor onze deur. En met enorm bedoel ik dat ik in de doos kan wonen en nog ruimte over zou hebben (maar goed, zoals de titel van mijn blog al zegt: ik ben klein hé). Beide keren werd ik verrast met een ballon. Zo’n grote Helium ballon die nooit leegloopt zodat je er de rest van het jaar mee zit opscheept. Eén keer kreeg ik een ballon in de vorm van een champagneglas (of een kippenbout, zoals mijn vriend dacht) van mijn collega’s en één keer kreeg ik een ronde ‘je bent geslaagd’ ballon van mijn familie. En zo woonden mijn vriend en ik ineens samen met twee zweverige huisgenoten.

De eerste paar weken was dat best gezellig. Het waren tamme, saaie huisgenoten die gewoon de hele dag op hun plek hingen. Soms vergaten we dat ze er waren en liepen we tegen een ballon op. Dan riepen we vrolijk ‘hoi ballon’ en gingen we verder met onze dag. Een tijd later werd het spannender. Naarmate de ballonnen leegliepen, begonnen ze meer rond te zweven. Eerst heel voorzichtig, dan bewogen ze aarzelend een paar millimeter naar rechts. Later ging het met volle overtuiging. Als ik ’s avonds achter mijn laptop zat, zag ik in mijn ooghoek iets bewegen. Was het een inbreker? Een vogel? Een vliegtuig? Nee, een ballon die sneaky van de woonkamer naar de slaapkamer zweefde. Het toppunt was toen ik een keer ’s avonds naar de wc ging en me kapot schrok omdat er een ballon boven de wc zweefde. Gauw liet ik hem alleen want tja, ook ballonnen willen wat privacy op de wc gokte ik.

De grens was daarmee wel bereikt. Ik besloot in te grijpen. Telkens als één van de ballonnen wegzweefde en z’n eigen gang ging, pakte ik hem vast bij z’n touwtje en zette hem terug in de hoek. Het was niet bedoeld als straf, ik wilde ze gewoon wat discipline bij brengen. Stel je voor als we allemaal gewoon gaan rondzweven, dat kan niet de bedoeling zijn. Maar blijkbaar waren we te hard, want de geslaagd-ballon (zo noemen we hem maar) had er genoeg van.

Het was een zondagnacht en mijn vriend en ik lagen net in bed. We waren een weekendje weggeweest en hadden even niet aan onze ballonnen-huisgenoten gedacht. Totdat we schrokken van wat geritsel. Was het een van de ballonnen die wraak kwam nemen? Snel deden we het licht aan – geen ballon. Gelijktijdig vroegen we ons hardop af: waar was die Geslaagd-ballon eigenlijk? We hadden hem niet meer gezien sinds het thuiskomen. Hup, alle lampen in huis aan en even kijken. We zagen zo snel niets, dat kon toch niet?

En zo gebeurde het dat we om half één ’s nachts met alle lampen aan op zoek waren naar een enorme ballon in een flatje van maar 36 vierkante meter. We keken op de gekste plekken: onder de kast, onder de bank, onder het aanrecht, boven op de kast, in de badkamer, op de galerij van de flat. In de Whatsapp-groep die we met de hele flat hebben vroeg ik wanhopig of iemand een ballon voorbij had zien zweven. Blijkbaar was dat een gekke vraag voor midden in de nacht want iedereen lachte me uit.

Na een lange zoektocht keken mijn vriend en ik naar het raam en de balkondeur. Allebei waren ze dicht geweest. De ballon kon toch niet weg zijn? Had iemand ingebroken en hem meegenomen? Had hij een manier gevonden om de deur toch open te krijgen? Waren we te streng geweest? Hadden we hem vrijer moeten laten zweven? We besloten beter te zorgen voor de enige ballon die we nog wel hadden. Die zweeft nu tevreden rond zoals hij wil. En ondertussen hang ik posters op in de buurt: vermist, een ballon, beetje rond en beetje zweverig. Heb jij hem gezien?

1 Reactie

  1. Hahahaha, heerlijk dit!
    Audrey onlangs geplaatst…25 dingen die ik deed tijdens mijn vakantieMy Profile

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

CommentLuv badge

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.