Het is klein en het babbelt

Mijn kamerplantencrisis

PicMonkey Collage

Een hele tijd terug publiceerde het NRC het artikel “Doe eens gek, investeer in kamerplanten.” Kamerplanten zijn namelijk hip volgens het NRC. Ze zijn goed voor het milieu, bedrijven met kamerplanten trekken meer klanten en er zit een goede markt in voor winkels. Want ja bij een ordinaire tuinwinkel zoals Intratuin, daar koopt niemand meer zijn kamerplant. Een kamerplant moete komen uit een groen, biologische, mensvriendelijke en super bijzondere kamerplantenwinkel, het liefst een met een beetje Starbucks prestige. Dat je zeg maar in plaats van te dure koffie met je naam verkeerd gespeld erop, een te dure kamerplant koopt met je naam verkeerd gespeld er op.

Na het lezen van dat artikel keek ik vol liefde naar mijn eigen kamerplant. Want ja ook op mijn kamertje staat er een. Een vetplantje om precies te zijn. Een heus cadeau van Sinterklaas in 2014. Afgelopen december vierden we dus samen zijn eerste verjaardag. Dat was heel bijzonder. Ik had een cakeje gemaakt van lekkere mest met een kaarsje erin. Ik zong liedjes voor mijn vetplantje en had wat vriendjes uitgenodigd, zoals de kerstboom. Het was een mooie dag.

Alleen.. nu komt mijn vetplantje niet van een of andere bijzondere winkel. Hij komt van de reuze ordinaire massa producerende Intratuin. En na het lezen van het NRC artikel bekeek ik mijn plantenvriend ook ineens met hele andere ogen. Hij was een massaproduct. Hij was niet mooi, biologisch, kindvriendelijk ontworpen. Hij had een Starbucks prestige en mijn naam stond er ook niet op. Hij was helemaal niks waard.

Ik twijfelde ineens aan alles. Was mijn vetplantje überhaupt wel milieuvriendelijk? Méénde hij al onze leuke momenten samen wel? Was het überhaupt wel een vetplantje? Met argwaan keek ik naar mijn vetplantje. Ik voelde me helemaal niet hip met mijn nep-vetplantje. Volgens het NRC hoort zo’n kamerplant ook “strategisch tussen de racefiets en de analoge camera” in te staan. Beide had ik niet.

De relatie van mijn vetplantje en ik ging hard achteruit. Tot het punt dat zijn blaadjes gingen hangen en ik dacht: “Zo kan het niet langer.” We gingen in therapie. We bespraken alles. De afkomst van mijn plantje, zijn gebrek aan een bijzonder achtergrondverhaal en mijn gebrek aan een analoge camera. “Hebt u iets anders dat retro is?”, vroeg de therapeut een keer aan mij. Ik dacht na. Ik had een platenspeler. Die was ook niet mega bijzonder. Ordinair plastic, besteld bij bol.com, maar nog steeds net zo lief goed. “Net als uw vetplantje”, zei de therapeut. Ze had gelijk. Stiekem hield ik nog steeds van mijn vetplantje, ondanks zijn obscure afkomst. Dus liet ik mijn vetplantje en platenspeler kennis met elkaar maken. Het klikte. Nog steeds staat mijn vetplantje in de vensterbank, maar af en toe zet ik hem bij de platenspeler neer. Dan praten ze samen over de zin van het leven en luisteren ze naar oude muziek. En ik? Ik voel me dan heel even toch wel hip.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply karlien januari 3, 2016 at 17:31

    Hahah Gelukkkiiggg ben je nog steeds gek op je vetplant 🙂
    karlien onlangs geplaatst…Getest: Spelt Squares van Farm BrothersMy Profile

  • Reply Caroline januari 3, 2016 at 20:43

    Hahaha ? Damn, wat cataloog-waardig hip!

  • Reply Charelle januari 3, 2016 at 20:44

    Haha super leuk geschreven dit Madelon, gelukkig is alles nog goed gekomen! ^^
    Charelle onlangs geplaatst…Tag – Mozart, Passenger en Disney met The Spotify TagMy Profile

  • Reply Tamarah januari 4, 2016 at 08:38

    Leuk geschreven! Ik heb een hele ordinaire Intratuin-cactus in de woonkamer staan :’)

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: