Browsing Category

Het is klein en het babbelt

Het is klein en het babbelt

Een frisse start!

Ooit in een ver, ver verleden maakte een jonge, onbezonnen ik een blog aan. Oké, het was in 2010 maar hé, dat is toch alweer acht jaar geleden. Destijds was ik nieuwsgierig naar wat bloggen precies was, maar ook bang voor het concept ‘internet’. Ik blogde daarom onder een pseudoniem (Isabelle), was gek van de Franse taal en vond C’est Belle een heel leuke naam. En dat is het ook nog steeds.

Continue Reading

Het is klein en het luistert, Persoonlijk, Speellijst

Mijn favoriete Nederlandstalige artiesten (en liedjes!)

Laatst stuurde ik in volle overtuiging naar een vriendin dat er maar een paar Nederlandse artiesten en nummers zijn die ik mooi vind. Toen ik ze daarna voor mijzelf op een rijtje zette, kwam ik vervolgens op een nog best lange lijst uit. Toen ik jonger was, had ik een ‘anti-Nederlandse muziek’ fase. Gewoon uit een misplaatst principe of zo. En dat is eigenlijk heel onterecht, want er zijn zoveel mooie Nederlandstalige artiesten en liedjes. Ik besloot ze voor mijn blog op een rijtje te zetten. Alleen kwam ik zelfs daar niet helemaal uit. Dus hier volgt een klein lijstje met mijn favoriete artiesten en liedjes. Absoluut niet compleet en ook niet op volgorde van leukigheid.

Continue Reading

Dilemma Dinsdag

Dilemma #19 | Opnieuw kort maar krachtig

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

De meeste dilemma’s van Dilemma op Dinsdag zijn ontzettend absurd en gek. Van het type dilemma waarvan ik blij ben dat het nooit een dilemma in de realiteit zal worden. Maar soms zijn er ook dilemma’s waar ik helemaal niet lang over hoef na te denken. Kort maar krachtig dus. Hier zijn een aantal dilemma’s waar ik direct een antwoord op heb.

Je moet één keer in het riool zwemmen versus je verklapt altijd het einde van boeken en films.

Bah bah, ik moet er niet aan denken dat ik door het riool moet zwemmen. Bovendien ben ik toch al aardig slecht in spoilers voor me houden. Zelfs als ik mijn mond houd, kun je aan mijn gezicht al zien of je het einde goed hebt gegokt. Dus dan verklap ik het voortaan liever maar meteen. Ik vraag me dan alleen af of ik altijd direct vertel aan mensen of alleen wanneer ze zich hardop afvragen hoe het zal eindigen. Hmmm…

Je kunt onder water ademen versus overal waar je komt, mag jij de muziek bepalen

Het is natuurlijk hartstikke leuk als ik overal de muziek mag bepalen. Maar eerlijk gezegd kan ik er ook wel tegen als er muziek wordt gedraaid die ik niet zo leuk vind. En overal andere muziek horen, is ook een ideale manier om nieuwe muziek te ontdekken. Nee, het lijkt mij nog veel toffer om te kunnen ademen onder water. Ik ben gek op zwemmen en onder water ademen maakt het alleen maar leuker.

De reuzenpanda sterft uit versus je moet altijd bamboe knagen

Doe mij maar een portie bamboe! De panda is mijn favoriete beest en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat hij uitsterft.

In alles wat je drinkt moet je een theezakje dopen (en vijf minuten laten trekken) versus elke keer als je een trein ziet, begin je als een gek te juichen.

Leve genieten van de kleine dingen in het leven! Ik juich wel lekker bij het zien van een trein. Hoe graag ik ook thee drink, het lijkt me ontzettend smerig als álles een theesmaak heeft. Stel je voor dat je koffie, wijntje of frisdrank naar thee smaakt. Om nog maar niet te beginnen over de gekke blikken van iedereen om je heen als jij in je ranja een theezakje doopt.

Je glowt in de dark versus als je muziek aan zet, komt de band automatisch live in je huiskamer spelen

Oh oh oh, sowieso dat laatste! Hoe leuk is dat? Gewoon altijd live huiskamerconcerten. Ik bedoel, zou die ook gelden voor bands die uit elkaar zijn of waarvan sommige bandleden zijn overleden? Komen The Beatles optreden als ik hun muziek aan zet? En hoe zit dat met filmmuziek? Staat Hans Zimmer dan ineens met een heel orkest in mijn woonkamer? Zolang ze hun eigen instrumenten meenemen en niet teveel troep maken, vind ik het meer dan prima!

 

Wat vind jij van mijn keuzes? Waar zou jij voor kiezen? 

 

PS. Ik schreef al eerder over een aantal dilemma’s waar ik direct een antwoord op heb. Lees ze hier en hier terug.

Het is klein en het babbelt

Supermarkt-frustratie

 

Ergens voelt niets meer volwassen en alsof je je leven op orde hebt dan boodschappen doen. Zeker als het gepaard gaat met een fatsoenlijk boodschappenlijstje, een boodschappentas en een weekmenu. En tegelijkertijd is niets erger en frustrerender dan boodschappen moeten doen.

Er is gewoon iets aan supermarkten wat zelfs de liefste mensen in egoïstische mede-winkelaars verandert. Zodra iemand de supermarkt in loopt gaat er gewoon een knop om. Vanaf dat moment is het niet alleen het doel om je boodschappen zo goed mogelijk te doen, maar ook om daarbij zoveel mogelijk mensen te irriteren en tot last te zijn. Je kunt er haast een spel van maken. Degene die zo snel mogelijk, zo compleet mogelijk zijn boodschappen doet én daarbij zoveel mogelijk mensen irriteert: die wint. Wat win je? Waarschijnlijk één minuut lang gratis boodschappen doen zonder dat er iemand anders in de winkel is. Lijkt me een mooie deal.

Natuurlijk heb je ook het slag volk, zoals ik, die gewoon graag snel en soepel boodschappen wil doen. En voor dat soort mensen gaat een rondje de supermarkt ongeveer als volgt.

Je loopt de winkel in om er allereerst achter te komen dat alle zelfscanners net voor je neus weg zijn gegrapt. Je pakt je mandje maar en zodra je door de poortjes loopt, gaat het mis. Iemand blijft lekker met zijn karretje na de poortjes stilstaan, zodat de doorgang is geblokkeerd. Je wurmt je er maar langs heen en begint aan het boodschappen doen. Vervolgens volgt de ene na de andere blokkade. Er staat áltijd iemand te treuzelen voor de koeling. En natuurlijk doet die altijd de deur van de koeling weer dicht, terwijl hij ziet dat jij er ook bij moet. En altijd blijft er iemand voor je plotseling stilstaan. Nog erger zijn de mensen die plotseling het gangpad blokkeren omdat ze een bekende tegen komen. En dat blijft nooit bij een kort gesprek. Nee, de afgelopen twintig jaar moeten worden besproken. Het liefst in geuren en kleuren ook. Zodat jij ook meteen weet dat de neef van de zoon van de vriendin van Petra is vreemdgegaan.

En hoewel jij met je boodschappenlijst precies weet wat je moet hebben, geldt dat niet voor iedereen. De meeste mensen treuzelen enorm. Ze moeten een uur nadenken. Kiezen ze nu snijboontjes of sperzieboontjes? En ze kunnen nooit zomaar kiezen. Voordat je het weet evalueren ze hun hele leven en alles wat leidde tot dit moment in de supermarkt. Wie zijn ze eigenlijk? Waartoe zijn ze op aard? En waarom zijn smurfen blauw?

Maar de allergrootste uitdaging is natuurlijk dat iedereen gewoon rondloopt en dwarrelt als een kip zonder kop. Dé oplossing zou een verplichte rijrichting zijn. Zodat niet iedereen meer tegen de richting in kan lopen, halverwege om kan draaien of schuin door de supermarkt kan huppelen. Nee, gewoon nette, geordende paden zijn er nodig. Maar ja, dan wordt het irriteren van mede-winkelaars wel heel lastig.

Dapper zet je iedere keer maar door en worstel je je door de supermarkt heen. Een oplossing zou natuurlijk laten bezorgen zijn. Maar ja, waar haal je dan je bloginspiratie en supermarktroddels vandaan?