Browsing Category

Dilemma Dinsdag

Dilemma Dinsdag

Dilemma #21 | 3 uur slaap of president?

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie, maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

Je hebt maar drie uur slaap nodig per nacht OF je bent voor één dag president van een land naar keuze

Continue Reading

Dilemma Dinsdag

Dilemma #19 | Opnieuw kort maar krachtig

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

De meeste dilemma’s van Dilemma op Dinsdag zijn ontzettend absurd en gek. Van het type dilemma waarvan ik blij ben dat het nooit een dilemma in de realiteit zal worden. Maar soms zijn er ook dilemma’s waar ik helemaal niet lang over hoef na te denken. Kort maar krachtig dus. Hier zijn een aantal dilemma’s waar ik direct een antwoord op heb.

Je moet één keer in het riool zwemmen versus je verklapt altijd het einde van boeken en films.

Bah bah, ik moet er niet aan denken dat ik door het riool moet zwemmen. Bovendien ben ik toch al aardig slecht in spoilers voor me houden. Zelfs als ik mijn mond houd, kun je aan mijn gezicht al zien of je het einde goed hebt gegokt. Dus dan verklap ik het voortaan liever maar meteen. Ik vraag me dan alleen af of ik altijd direct vertel aan mensen of alleen wanneer ze zich hardop afvragen hoe het zal eindigen. Hmmm…

Je kunt onder water ademen versus overal waar je komt, mag jij de muziek bepalen

Het is natuurlijk hartstikke leuk als ik overal de muziek mag bepalen. Maar eerlijk gezegd kan ik er ook wel tegen als er muziek wordt gedraaid die ik niet zo leuk vind. En overal andere muziek horen, is ook een ideale manier om nieuwe muziek te ontdekken. Nee, het lijkt mij nog veel toffer om te kunnen ademen onder water. Ik ben gek op zwemmen en onder water ademen maakt het alleen maar leuker.

De reuzenpanda sterft uit versus je moet altijd bamboe knagen

Doe mij maar een portie bamboe! De panda is mijn favoriete beest en ik wil het niet op mijn geweten hebben dat hij uitsterft.

In alles wat je drinkt moet je een theezakje dopen (en vijf minuten laten trekken) versus elke keer als je een trein ziet, begin je als een gek te juichen.

Leve genieten van de kleine dingen in het leven! Ik juich wel lekker bij het zien van een trein. Hoe graag ik ook thee drink, het lijkt me ontzettend smerig als álles een theesmaak heeft. Stel je voor dat je koffie, wijntje of frisdrank naar thee smaakt. Om nog maar niet te beginnen over de gekke blikken van iedereen om je heen als jij in je ranja een theezakje doopt.

Je glowt in de dark versus als je muziek aan zet, komt de band automatisch live in je huiskamer spelen

Oh oh oh, sowieso dat laatste! Hoe leuk is dat? Gewoon altijd live huiskamerconcerten. Ik bedoel, zou die ook gelden voor bands die uit elkaar zijn of waarvan sommige bandleden zijn overleden? Komen The Beatles optreden als ik hun muziek aan zet? En hoe zit dat met filmmuziek? Staat Hans Zimmer dan ineens met een heel orkest in mijn woonkamer? Zolang ze hun eigen instrumenten meenemen en niet teveel troep maken, vind ik het meer dan prima!

 

Wat vind jij van mijn keuzes? Waar zou jij voor kiezen? 

 

PS. Ik schreef al eerder over een aantal dilemma’s waar ik direct een antwoord op heb. Lees ze hier en hier terug.

Dilemma Dinsdag

Dilemma #18 | Ik heb altijd bananen, zelfs vandaag

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

Je applaudisseert hartstochtelijk voor elke zonsondergang VERSUS Je mag alleen nog maar bananen als cadeau geven
Ik heb geen bananen vandaag (of juist wel)

Laten we eens beginnen met die bananen als cadeau. Zelf ben ik namelijk een groot fan van originele, persoonlijke cadeaus geven. Niet zelfgemaakt, dat doe ik niemand aan, maar wel vaak een cadeau waarvan ik vind dat het echt bij iemand past of waar een speciale gedachte achter zit. Nog leuker is de periode voordat je het cadeau geeft. Dan kun je iemand heel nieuwsgierig en zenuwachtig maken met een paar hints.

Aan de andere kant is het maar een klein, select groepje waarvoor ik zo cadeaus kan bedenken. Want het feit is dat ik meestal een ramp ben met cadeaus bedenken. Het is bijvoorbeeld zo moeilijk inschatten of iemand iets al heeft of wel leuk gaat vinden. En ik wil het ook nooit vragen, want dat verpest het cadeau in mijn ogen.

Als ik voortaan alleen maar bananen als cadeau mag geven lost dat een ding dus op: ik hoef nooit meer lang na te denken over mijn cadeaus. Gewoon een tros bananen. Oh ja, dat is ook meteen mooi goedkoop cadeaus geven voortaan. Zo mega duur zijn bananen ook weer niet. Tenzij ik iemand heel erg mag, dan krijgt hij of zij wel twee trossen bananen! Een probleem is dat ik dus nooit meer iemand zenuwachtig en nieuwsgierig kan maken voor zijn of haar cadeau. Want ja, iedereen krijgt van mij een tros bananen. Als iemand mij uitnodigt voor z’n verjaardag kan hij al meteen bananen van zijn boodschappenlijst strepen. Mooi handig, maar ook totaal niet origineel.

Bovendien wordt de banaan met uitsterven bedreigt door een schimmelziekte (klik). Nu helpt het op zich niet als we maar massaal stoppen met bananen eten, want dat heeft niets met de ziekte te maken. Maar het lijkt me dan ook weer niet netjes als ik vervolgens aan iedereen bananen ga uitdelen, terwijl andere mensen de banaan meer nodig hebben als echt voedsel. Denk ik.

Elke zonsondergang is een feestje

Dan maar door naar het andere punt: applaudisseren voor elke zonsondergang. Ik vraag me af dit dan elke dag gebeurt, ongeacht of ik de zonsondergang zie. Betekent dat dan dat ik een soort zonssensor heb? Dat ik gewoon kan voelen dat de zon ondergaat? Dat ik in college zit en ineens mijn neus begint te jeuken, zodat ik weet: oh de zon gaat onder. Of moet ik alle tijden dat de zon ondergaat uit mijn hoofd leren? En moet ik dan de gehele zonsondergang lang klappen? Of maar eventjes? Zodat de zon zich gemotiveerd en geliefd voelt? Poeh hé, wat een vragen hierbij.

Het staat misschien idioot om telkens bij een zonsondergang te gaan klappen. Een beetje zoals mensen die klappen als de piloot hen veilig landt na een gewone vlucht zonder enge, gekke dingen. Aan de andere kant vind ik het eigenlijk wel iets heel moois hebben. Want als je bij iedere zonsondergang de tijd neemt om te klappen en te bekijken, dan geniet je wel van de kleine, gewone dingen. En dat vind ik een heel mooi streven.

Mijn keus

Dus doe mij maar die zonsondergang. Stilstaan (en klappen) bij de gewone, vanzelfsprekende dingen vind ik namelijk erg mooi. Mooier dan iedereen verblijden met een tros bananen.

 

Waar kies jij voor? Ik ben heel benieuwd, laat het mij weten in een reactie!

Dilemma Dinsdag

Dilemma #17 | Hoeven of neerslag

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

Ik en mijn evenhoevige vriendje

Je hebt hoeven in plaats van handen en voeten OF Alle neerslag valt ook binnen in je huis

 

Ik moet eerlijk bekennen: ik heb hoeven eerst gegoogeld. Niet dat ik niet weet wat het is, maar omdat ik mij nooit verdiept heb in hoeven en hoefdieren. Dat hoefde van mij niet zo (nee, te slecht?). Bovendien is het voor dit dilemma wel handig om de precieze definitie van een hoef te weten. Daarbij vraag ik mij bijvoorbeeld ook af of geiten andere hoeven hebben dan paarden. En of ik dan bij dit dilemma een keus heb in het soort hoef.

In ieder geval, Wikipedia (onze betrouwbare bron) definieert hoeven als volgt:

“Een hoef is een hoornen overdekking van het uiteinde van de voet. Het is in feite een vergrote en versterkte nagel. Van een hoef wordt gesproken als het de nagel is die bij het staan en lopen de grond raakt.”

Ik vind een ‘hoornen overdekking’ nogal spannend klinken en stel mij daar iets heel anders bij voor dan een hoef. Bovendien vind ik de definitie ook nogal breed. Ik bedoel, er zijn ook heel veel mensen die hun nagels heel lang laten groeien. Hebben zij dan ook technisch gezien een hoef? En als ze dan besluiten kruipend door het leven te gaan, in plaats van lopend, hebben ze dan ook hoeven in plaats van handen? Zoveel vragen.

Blijkbaar zijn er ook twee groepen hoefdieren. Onevenhoevigen (paarden) en evenhoevigen (geiten). Dus nee, geiten en paarden hebben niet dezelfde soort hoeven. Weer een levensvraag minder.

Leven met hoeven lijkt mij wel zeer onpraktisch en tijdrovend. Ten eerste veranderen een hoop dingen in je leven dan. Denk aan je telefoon of laptop: die kan je niet meer eenvoudig bedienen. Je moet dus al een speciaal toetsenbord laten maken of stoppen met technologie. Dat laatste is dan wel weer lekker rustig. En schrijven? Dat wordt dan ook niets. Dus naar school gaan of werken wordt al heel lastig. Om nog niet eens te beginnen over het effect op je sociale leven. Ik kan me voorstellen dat je heel gek wordt aangekeken als je rondloopt op hoeven. Loop je dan ook nog wel? Of galoppeer je dan? Dat klinkt dan wel weer stoer.

Maar ten tweede hebben hoeven ook gewoonweg veel verzorging nodig. Daar heb je dan weer een expert voor nodig, want je eigen hoeven verzorgen en beslaan lijkt me onhandig. Dus dat kost ook weer geld. En je kunt het niet verwaarlozen, want dat is dan weer op lange termijn onhandig. Mijn tip: ga niet afbeeldingen van onverzorgde hoeven googelen. Vertrouw mij er maar op dat het geen prettig gezicht is.

Aan de andere kant vraag ik me af of er misschien een middenweg is. Dat je bijvoorbeeld een faun wordt (klik hier als je niet meer weet hoe dat eruitziet). Die worden meestal ook afgebeeld met hoeven als voeten en gewone handen. Zou dat ook mogen? Of is dit dilemma genadeloos en kent het geen middenweg?

Conclusie

Hoe dan ook: regen in huis is ook niet prettig. Het gaat ten koste van je meubels, je gezondheid (lijkt me) en het is gewoonweg koud. Een oplossing zou zijn dat je overal paraplu’s ophangt. Dat zou nog wel kunnen werken. Of je gaat in een zwembad wonen, daar is het toch al nat. Of je koopt een huis en zet dat op jouw naam. Dan regent het daar lekker altijd en ga je zelf ergens anders wonen. En is regen in huis niet het ideale excuus om gewoon altijd op reis te zijn?

Ik denk dat ik daarom maar voor regen in huis kies, tenminste als mijn oplossingen mogelijk zijn.

 

Waar kies jij voor? Laat het me weten in een reactie!

Dilemma Dinsdag

Dilemma #16 | Eten in mijn wangen of heel veel rennen

Om de twee weken ga ik in op een dilemma van Dilemma op dinsdag. Sommige dilemma’s komen uit Het grote dilemma op dinsdag boek en andere van de gelijknamige Facebook-pagina. Ik sta verder los van de Dilemma op dinsdag organisatie maar ben er gewoon fan van. Kijk daarom gerust een keer op hun Facebook-pagina (klik). Lees hier (klik) de andere dilemma’s waarover ik schreef.

Zie die wijze blik in zijn ogen

 

Je moet een kwartier lang eten in je wangen bewaren voordat je het mag doorslikken OF Je moet twee uur per dag in een rad rennen.

 

Een lastig dilemma. Wil ik elke keer mijn wangen opblazen of mijzelf iedere keer kapot rennen? Ik bedoel: rennen is één ding. Maar rennen in een rad lijkt me helemaal een uitdaging. Ik denk dat ik mijzelf de eerste zes keer wel eruit lanceer. Het was mij daarom direct duidelijk toen ik dit dilemma zag: er was maar één iemand die mij hierbij kon helpen. Dus pakte ik de telefoon, maakte ik een afspraak met zijn assistent en bereidde ik mij voor op deze gevaarlijke afspraak door slablaadjes en pinda’s mee te nemen in mijn tas. En zo zat ik laatst, klaar voor de kooi van mijn hamster Olav. Ik met zwetende handjes en mijn hart in mijn keel, hij gewoon in vacht en met pitjes in zijn wangen. Dit beloofde een diepzinnig interview te worden.

Ik had natuurlijk een hoop vragen, Olav een hoop antwoorden. Om te beginnen: zouden mijn wangen niet oprekken door al die pitjes? Ik had wel vaker gezien hoeveel Olav in zijn mond propte en maakte me daar zorgen om. Straks ging de rek uit mijn wangen. Dat kreeg ik zo’n kalkoenlel maar dan, ja… bij mijn wangen. Niet zo heel charmant, leek me. Olav stelde mij gerust: hij deed gymnastiekoefeningen voor zijn wangen. Gewoon wat rek- en strekoefeningen om de rek er goed in te houden. Die hielpen goed volgens hem. Maar ik meende toch echt dat zijn linkerwang wat lager hing dan zijn rechterwang.

Ik vroeg hem of het niet moeilijk was om dat eten in zijn wangen te houden. Slik je dat niet per ongeluk door? “Straks schiet het in je verkeerde keelgat en dan stik je”, riep ik nog. Volgens mijn hamster was dat onzin. Maar hamsters zijn er misschien meer op gebouwd. Misschien kunnen zij niet anders dan eerst hun eten in hun mond bewaren vóórdat ze het doorslikken.

Olav zag bijna nergens het probleem van in. Onder het genot van zijn flesje water praatte hij uitgebreid over hoe avondeten bij hem werkte. Gewoon eerst een dertigtal pitjes in zijn mond werken, dan naar zijn hol toe, alle pitje weer uitkotsten, slapen, pitje eten, slapen, pitje eten en zo maar door. En na het avondeten was hij wel weer moe genoeg om de rest van de dag te slapen. Maar hoe meer hij erover praatte, hoe meer vragen ik had. Gaat zoiets bijvoorbeeld niet ten koste van de smaak? En als je puree eet, wordt dat niet gewoon een smerig drapje in je mond?

Enfin, we gingen snel door naar het volgende onderwerp: rennen in een rad. Volgens Olav de leukste sport die er is. Hij doet het iedere dag. Het liefst ’s nachts, als iedereen slaapt, want dan heeft het een heel andere sfeer volgens hem. Lastig was het niet volgens Olav. Ja goed, toen hij net begon met rad-rennen, vloog hij regelmatig over de kop. Dat lanceerde hij zichzelf en kwam hij ergens anders in zijn hok weer op de grond terecht. Vond hij wel geinig, eigenlijk. Je moet wat met je tijd als hamster, hé.

Ik vroeg hem of het niet intensief was. “Wat nou als je heel druk bent, heb je dan nog wel energie om te rennen. Of tijd?”. Olav keek me raar aan. Hij deed niets anders dan rennen. Hij plande zijn hele dag in met rennen, eten, slapen en af en toe schattig doen. Ik zuchtte. Met rennen, eten, slapen en schattig doen, kan ik (helaas) mijn huur (nog niet) betalen.

Ik bedankte Olav voor zijn tijd, gaf hem een pinda en keek toe hij zich mysterieus terugtrok in zijn holletje. Daarna dacht ik nog lang na over zijn wijze lessen. Hoewel het mij smerig lijkt om mijn eten een kwartier in mijn wangen te bewaren, lijkt het mij ook onhandig om iedere dag twee uur te reserveren voor rennen in een rad. En dan moet ik ook nog bedenken waar ik zo’n groot rad ga regelen. Nee, dan liever de rek uit mijn wangen halen.

 

Waar zou jij voor kiezen?