Het is klein en het babbelt

Mijn tragische fotografie verhaal.

WP_20160117_10_42_47_Pro (2) 1
Er is een bepaald moment geweest in de wereld dat er iets gebeurde. Wauw, wat een onheilspellende en super duidelijke openingszin. Oké, laat mij specifieker zijn: er is een moment geweest dat fotografie doorbrak. Dan heb ik het niet over het moment dat het werd uitgevonden (daarover verschillen de meningen, volgens mijn opleiding, nogal). Op een of andere manier is fotografie pas een paar jaar terug doorgedrongen tot het grote publiek. Ineens had iedereen om mij heen een supersonische spiegelreflex camera en werden er regelmatig fotoshoots op Facebook geslingerd onder het mom van ‘vandaag effe foto’s gemaakt met m’n skatties’. En als ik dan naar die foto’s keek zag ik dat er een heel groot kwaliteitsverschil zat tussen die ‘effe foto’s maken’ en mijn ‘effe foto’s maken’ (lees: scheef, bewogen en overbelicht. Die van mij dan hé).

De fotovakschool draaide volgens mij overuren want ie-de-reen deed een fotografiecursus. De één na de ander begon een bedrijfje (bij mij in de straat alleen al drie of vier mensen en ik woon in een kleine straat) en als je niet dagelijks een fotoshoot plaatste op het internet hoorde je er niet meer bij. Op feestjes mocht je dan niet meer meepraten. Je kende al die fotografietermen toch niet.

Natuurlijk ben ik stiekem gewoon hartstikke jaloers. Op iedere blog of Facebookpagina die ik bezoek zie ik mooie foto’s en uitgebreide beschrijvingen van het soort camera dat er voor wordt gebruikt. Vaak zijn het namen, letter- en cijfercombinaties en termen die mij inderdaad weinig zeggen. Heel lang deed ik het zelf een beschaafd klein digitaal fototoestelletje van Sony (of was het Samsung?). Toen ik hem kreeg was hij helemaal hip want hij kon zelf (!!!) scherpstellen. Zonder dat je op een knopje hoefde te drukken. In de praktijk hield dat vooral in dat hij niet scherp stelde en ik vervolgens van de kunstcritici (lees: mijn vrienden) kreeg te horen: “Oh jij kan echt geen foto’s maken. Geef die camera maar hier, ik doe het wel.” En om een of andere reden deed mijn camera dan wel zijn hippe scherpsteltrucje. Nee, ik koester totaal geen wrok hier. (jawel)

Maar de tijden zouden veranderen. Ook ik zou een goede (hobby)fotograaf worden. Ik voelde de wind van verandering en hoop door mijn haren gaan (poëet) toen ik vorig jaar september mijn nieuwe telefoon kocht. Een super mega hippe Nokia met één van de betere camera’s erop. Jawel, op de telefoon. Hij werd ook wel fotocameratelefoon genoemd (tenminste door mij). Zelfs de camera op de telefoon van Vriendknul was slechter en dat zegt was. Ja, ik wist het zeker. Ik zou doorbreken als fotografe.

Mijn foto’s zijn wel iets scherper tegenwoordig. Soms maak ik zelfs semi-kunstzinnige foto’s van mijn eten. Maar nog steeds ken ik geen hippe termen, is het een spiegelreflex camera telefoon (bestaan die?) en vraagt niemand mij om een fotoshoot te doen. Alleen mijn selfie-aantal, die ik voorheen nooit maakte, is misschien gestegen. Laatst kreeg ik een mailtje van Windows. Er kwam een nieuwe Nokia. Met een veel hippere, betere en stoerdere camera. Ik zuchtte en gaf op. Ik blijf wel jaloers kijken naar andere goede fotografen en veilig binnen mijn eigen fotografie comfortzone.

Wat is jouw fotografieverhaal?

Previous Post Next Post

You Might Also Like

2 Comments

  • Reply Manon januari 25, 2016 at 1:05 am

    mmm bij deze ben ik toch wel heel erg nieuwsgierig naar de foto’s die jij dan maakt, misschien dat ze juist éxtra bijzonder zijn door al die (onbewuste) effecten als wazig en bewogen en breek je door!

  • Reply Daenelia januari 26, 2016 at 1:02 pm

    Ik kreeg mijn eerste analoge cameraatje toen ik 6 was. Daarvoor maakte ik al ‘foto’s’ met mijn vader’s camera, waardoor hij nooit een leeg rolletje kon volschieten. Ik heb zelfs een ouwe polaroid camera gehad, geweldig voor een 8-jarige, maar de fotorollen waren zo duur, dat ik er niet veel foto’s mee mocht maken. Daarna analoog Olympus, zelfs een paar keer zelf zwart-wit afgedrukt, maar daar lag mijn hart niet. Digitaal en wel spiegelreflex, dat is ideaal voor mij. Ik kan me gewoon bezighouden met het plaatje. Niet meteen het afdrukken. Hoewel we wel allemaal fotoboeken hebben laten printen.
    Ik ben wel blij met mijn foto’s. Ze zijn anders dan wat ik andere zie maken, en dat vind ik stiekem dan wel weer cool. Kan me ook niets schelen wat anderen er van denken. Ik heb er lol in, daar gaat het me om.

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: