Persoonlijk

Machteloos II

Notitie: Het was absoluut niet mijn bedoeling/planning om na de post van Machteloos een stilte te houden en daarna weer zo’n post te publiceren. Echter, dit verhaal laat mij opnieuw niet los.

Station Nijmegen, 15 – 12.

“Moet jij naar Zwolle?”, vraag een vrouw aan mij. Ik knik en leg uit dat ik de trein naar Zwolle neem maar in Zutphen uit zal stappen. Ze wijst naar een gezin een meter van ons vandaan. Een vrouw met blonde haren, een man met een zorgelijke blik, een klein meisje van een jaar of drie en een huilende baby in de kinderwagen. De vrouw die mij aansprak legt uit dat ze geen Nederlands spreken en naar Ter Apel moeten, via Zwolle. Zelf moet ze daar niet heen. Of ik de mensen kan helpen. Voordat ik goed en wel ja kan zeggen is ze weer weg met haar dochter.

De familie heeft begrepen dat ik nu hun gids door Nederland zal zijn. Ze laten mij papieren zien met afbeeldingen van treinen die ze moeten hebben. Wanhopig wijzen ze de een naar de andere trein aan en praten er snel bij. Ik vraag of ze Engels kunnen. Duits of Frans? Nee, geen van die talen. De vrouw roept iets over kosov. Als ik het haar laat uittypen op Google Translate wordt ik er nog niet wijzer van. Samen besluiten we naar de trein te rennen, die op een ander perron aankomt. Het meisje van drie struikelt met koffer en al. Vader raapt haar op, ik raap de koffer op. We springen de trein naar Zwolle in en ik zet de koffer neer in het middenstuk. Als ik weg wil lopen roepen de man en vrouw wanhopig ‘nein, nein’ en ze gebaren dat ik moet gaan zitten. Tussen de vrouw en het meisje in. De baby huilt. Het meisje valt van haar klapstoeltje en huilt nog harder.

De situatie heeft iets absurds en tegelijkertijd wanhopigs in zich. De man en vrouw praten allebei steeds tegen mij. Na lang hakkelig Engels en Duits, met wat handgebaren, begrijp ik dat ze uit Kosovo of Albanië moeten komen. Ze zoeken ook een wc. Ik wijs in de richting waarvan ik denk dat er een wc is en kijk toe hoe man, vrouw en het kleine meisje weglopen. De baby wordt bij mij geparkeerd. Ik troost het huilende mannetje tot ik eindelijk een lach op zijn gezicht weet te krijgen. Maar zijn ouders staan meer op het punt om te huilen.
Ik begrijp ze nauwelijks maar wil zo graag helpen. Tegelijkertijd zien zij mij als de enige die de absurde en onbegrijpelijke wereld om hen heen begrijpt. Ze hebben nauwelijks eten voor hun kinderen, het meisje valt zowat van haar stoel van slaap en na een tijdje begint de moeder hard te huilen omdat ze geen hoop heeft dat ze nog op bestemming aankomen. Ze geven mij hun telefoon en laten mij bellen met een vriend die iets van Duits spreekt. Als ik uitleg dat ik niet naar Zwolle ga en maar tot zover kan helpen, snapt hij mij niet meer. De vrouw huilt nog harder. Ik probeer NS te bereiken via de chat. Er is namelijk geen conducteur te bekennen in de trein en ik kan de mensen niet alleen laten. Als NS mij gemeld heeft dat Ter Apel geen station heeft (goh) valt mijn internet weg. Het gehuil van de vrouw wordt wanhopiger, de baby wordt banger en het andere meisje lijkt meer dood dan levend. In een moment van paniek weet ik niet goed meer wat ik moet doen. Ik laat de man en vrouw met mij mee tellen op de hand hoeveel stations ze nog moeten. ‘Dieren, Zutphen, Deventer…’, ze tellen met mij mee. Dan kan ik het niet meer aan. Voordat ik zelf haast moet huilen stap ik één station eerder uit. Vlak voordat ik uitstap geef ik de vrouw wat rozijntjes voor haar kinderen en wens haar in allerlei talen succes. Ik ren op het station naar de conducteur toe en leg paniekerig uit wat de situatie is. Hij zal er heen gaan.

Of de mensen uiteindelijk in Zwolle aan zijn gekomen weet ik niet. Wel zit ik er mee. Ik ben in de war. Ik voel me aangedaan en opnieuw machteloos. Ik heb zoveel vragen. Over waar de mensen vandaan kwamen, wat ze wel niet mee hebben mee hebben gemaakt en wat ik nog meer voor ze kan betekenen. Over waarom ze geen duidelijkere brief mee krijgen met uitleg in hun eigen taal waar Ter Apel ligt. Een brief met standaard Engelse/Nederlandse zinnen misschien. Wat niks lijkt me zo beangstigend als door een land reizen waar je de taal niet van begrijpt en waar niemand jou begrijpt. En dan maar hopen dat je een veilig, warm thuis vindt waar je kinderen kunnen eten en slapen voordat de avond valt.

Binnenkort zal ik weer vrolijke, leuke blogs delen. Maar ik vind het belangrijk dat mensen dit verhaal ook lezen en meekrijgen. Vluchten doet niemand zomaar, wat deze mensen meemaken is zoveel angst en onduidelijkheid dat kan ik mij niet inbeelden. De confrontatie in de trein vond ik vandaag behoorlijk heftig.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

5 Comments

  • Reply Manon december 15, 2015 at 5:38 pm

    Ik snap heel goed dat je mensen die jouw hulp wanhopig nodig hebben graag wilt helpen. Vanochtend liep ik naar college in Utrecht en kwam ik ook een gezin tegen (ze keken nogal verwarrend, dus ik probeerde bemoedigend te glimlachen -> als ze dan hulp nodig hebben is de drempel om het te vragen niet zo hoog). Ze spraken gelukkig prima Engels, dus communiceren was geen probleem, maar de straat waar ze moesten zijn kende ik niet (en ik ben ook niet zo’n held met kaarten lezen – ze hadden namelijk een klein plaatje van Google Maps erbij). Ik heb nog twee andere mensen aangesproken die vlak achter me liepen, maar zij wisten het ook niet. Uiteindelijk toch maar verder gelopen, maar je voelt je wel heel vervelend dat je mensen niet verder kan helpen en wil heel graag weten of het uiteindelijk toch nog gelukt is.

    • Reply Madelon december 15, 2015 at 5:51 pm

      Jaaa inderdaad, het blijft toch een betje hangen. Een taalbarrière maakt het alleen maar lastiger. Maar hopelijk heeft iemand hen ook kunnen helpen 🙂

  • Reply Daenelia december 15, 2015 at 9:31 pm

    Meer kan je niet doen. Het zal vast traumatisch geweest zijn voor het gezin, maar als ze bij geregistreerd zijn als asielzoeker, dan hebben ze vast net zo veel informatie gekregen als de gemiddelde toerist. En ze hadden ook zelf een conducteur, iemand in een uniform, kunnen aanspreken. Dat doe ik ook als ik even niet weet hoe ik in het buitenland ergens moet komen.
    Ook als vluchteling moet je zelf voor jezelf kunnen zorgen. En niet jouw problemen en angsten op de schouders van een jonge meid leggen.
    Maar je hebt het goed gedaan. Meer kan je niet doen.
    Daenelia onlangs geplaatst…Dublin, 2011My Profile

  • Reply Deisy december 18, 2015 at 6:27 am

    Je mag trots op jezelf zijn want wat je hebt gedaan is een prachtig gebaar (ondanks dat jij jezelf machteloos voelde). Dit laat maar weer eens zien hoe verknipt soms de maatschappij is. En niet verontschuldigen voor je artikel hoor: het is jouw blog en daar mag jij uiten wat jij wilt, of het nu vrolijk of minder vrolijk is. Ook die dingen horen er namelijk bij.

  • Reply Anna Naomi december 19, 2015 at 10:15 pm

    Jeetje wat een situatie. Het lijkt me verschrikkelijk om zo te moeten reizen in een land waar je alles om je heen niet begrijpt. Ik begrijp goed dat je je daarbij machteloos voelde. Ik zou denk ik hetzelfde hebben gehandeld. Bedankt voor het delen!

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    %d bloggers liken dit: