Persoonlijk

Hoe ik mijn vliegangst overleefde

Al sinds ik weet wat vliegtuigen zijn, ben ik bang voor die dingen. Ik had nog nooit gevlogen maar het idee van vliegen beangstigde me enorm. Zo hoog in de lucht: mensen hoorden met hun beide voeten op de grond te blijven vond ik. Naarmate ik ouder werd en ook nog eens hoorde over de enge ongelukken en rampen die kunnen gebeuren als je in zo’n ding zit, werd ik steeds meer wantrouwend. Tel daarbij mijn hoogtevrees boven op en je snapt het al : Ik zou nooit gaan vliegen. Ja, zou..

Want Vriendknul en ik zijn nou eenmaal geen miljonairs en toen wij onze vakantie vastlegden moesten we ook uitgebreid kijken hoe we alles zouden betalen. We gingen naar Spanje, dat lag vast. Ik kom daar als kind en wilde graag Vriendknul alles laten zien van het prachtige land. Maar Spanje was ver rijden en benzine is duur, dus reden we heen met mijn ouders. Dan gingen we zelf met ons tentje ergens anders staan op de camping. En omdat ouderslief langer gingen dan wij, moesten we ook nog een manier vinden om terug te komen. Na heeeuuul lang zeuren wist Vriendknul mij te overtuigen. We gingen vliegen. Een enkeltje Girona (vlakbij Barcelona) naar Schiphol. Zo goedkoop mogelijk. De dag er na knalde Germanwings tegen de berg. Shit, dacht ik toen. Ik wil helemaal niet vliegen. Niks is te vertrouwen aan zo’n vliegtuig. Motoren kunnen uitvallen, luchtdruk kan wegvallen, er kunnen raketten op je af komen, je kunt zomaar van de radar verdwijnen, terroristen tegen komen en nu.. nu was zelfs de piloot niet meer te vertrouwen.

Toch zijn de tickets geboekt. Twee stuks, bij Transavia (Ik wilde absoluut niet met Germanwings, ook al konden zij er niks aan doen). De vakantie in Spanje was fantastisch. Het weer was mooi, de omgeving was nog mooier, het eten was lekker (op één keer na, verhaaltje volgt nog) en voor het eerst sinds maanden voelde ik me op en top ontspannen en nauwelijks bang. Op één dingetje na. Telkens herinnerde een klein stemmetje mij aan maandag 24 augustus. “Dan moet je vliegen, Madelon”, zei het stemmetje. “Dan ga je dood.” Vraag me niet hoe, maar ik was absoluut overtuigd dat de terugreis gelijk stond aan een vliegtuigongeluk. De avond en nacht voor de terugreis was ik heel nerveus en misselijk. Toen mijn ouders ons uitzwaaiden op het vliegveld moest ik bijnaaa huilen. Toen we daadwerkelijk in het vliegtuig zaten moest ik heel hard huilen. “Ik wil niet dóóó-hóóód”, zei ik tegen Vriendknul. “En ik je niet kwijij-hiijijt.”

Uitzicht!

Uitzicht!

Maar gezien ik deze blog nu typ, kun je het al raden: Ik ging niet dóóó-hóóód. Sterker nog, nadat we opgestegen (God, wat vond ik dat verschrikkelijk) viel het mij best mee. Naast ons zat een heel aardig stel dat tegen mij praatte over allerlei onzin, zodat ik maar afgeleid was. Vriendknul was de rust zelf en de stewardessen legden alles extra goed uit toen ze hoorden dat ik vliegangst had. En toen ik eenmaal gewend was aan het maken van de bochten (ik dacht echt eerst dat we neerstortten toen het vliegtuig zijn eerste bocht maakte) vond ik het juist best wel leuk. Dat uitzicht, fantastisch. Iedere keer als ik nu naar de lucht kijk denk ik: Ik heb daar boven gevlogen. Ik weet nu hoe wolken er van boven uitzien (bijna hetzelfde als van onder, maar toch) en dat vliegen heus niet gelijk staat aan dood en verderf. Oké, het blijft een beetje enorm eng. Maar daarnaast is het ook een beetje best wel leuk. Behalve dat er een meisje moest kotsen omdat ze dronken was, dat was dan weer een minpuntje.

Hoe was jouw eerst keer vliegen?

Previous Post Next Post

You Might Also Like

6 Comments

  • Reply Linda augustus 31, 2015 at 2:56 pm

    Wat fijn dat het zo is meegevallen! Ik heb geen vliegangst maar zit ook niet altijd even gerust in een vliegtuig. Ik houd mezelf altijd maar gewoon voor dat als er iets gebeurt, ik er toch niets aan kan doen, en dat vliegen gewoon heel veilig is (omdat je bijv. veel meer kans hebt op een auto-ongeluk, dat gebeurt veel vaker, maar dat heb je vast ook al eens gehoord). Toen ik voor het eerst vloog was ik nog redelijk jong (ik denk een jaar of 13) dus toen dacht ik nog niet heel bewust na over wat er kan gebeuren. Eigenlijk is dat ook maar beter 🙂
    Linda onlangs geplaatst…Do It Yourself pedicureMy Profile

    • Reply Madelon augustus 31, 2015 at 5:09 pm

      Jaa, gek genoeg werkte het idee van “Als het nu misgaat, kan ik er toch niks meer aan doen” ook best relativerend. Maar misschien jong vliegen inderdaad beter. Dan denk je er minder over na en heb je minder geleerd om bang te zijn voor al dat soort rampen en ongelukken 🙂

  • Reply Daan augustus 31, 2015 at 4:24 pm

    Wat goed dat je bent gaan vliegen! Mijn eerste keer vliegen was… Ibiza volgens mij. Met familie. Eerste keer zonder ouders was naar Praag. Het opstijgen en dalen vind ik ook nooit heel prettig. Niet omdat ik ’t eng vind, maar vanwege het ploppen van je oren.
    Daan onlangs geplaatst…Fictie | Stranger In The NightMy Profile

    • Reply Madelon augustus 31, 2015 at 5:11 pm

      Wel allebei mooie bestemmingen! De last van mijn oren viel mij nog mee, hoewel ik het met het dalen wel erg merkte. En daarna, als je uit het vliegtuig bent, dan klinkt alles toch wat doffer.

  • Reply Merel september 6, 2015 at 12:41 pm

    Oh, ik heb precies hetzelfde. Als ik eenmaal in het vliegtuig zit vind ik het wel leuk hoor, beetje muziek luisteren, broodjes eten, series kijken etc, maar zodra er ook maar een beetje turbulentie volgt ben ik helemaal alert en zit ik helemaal stil haha. Laatst moest ik landen met veel wind (wat helemaal goed ging hoor), maar poeh, ben nog nooit zo bang geweest tijdens het vliegen.
    Merel onlangs geplaatst…Update // wat vind jij van mijn blog? (enquête)My Profile

    • Reply Madelon september 7, 2015 at 7:48 pm

      Ooh landen met veel wind lijkt me inderdaad naar. Gelukkig was onze landing heel voorzichtig en zachtjes, anders had ik het vast en zeker uitgegild haha.

    Leave a Reply

    CommentLuv badge

    Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

    %d bloggers liken dit: