Het is klein en het babbelt, Persoonlijk

Persoonlijk: raar en bang.

Notitie: Het volgende verhaal is zeer persoonlijk en ik heb lang getwijfeld over het (openbaar) publiceren hiervan. Hierdoor is het een best lang en misschien ietwat chaotisch verhaal geworden. 

“Nou, eigenlijk, ben ik gewoon hartstikke bang.” Die woorden kwamen uit mijn mond. Een beetje twijfelachtig en half stotterend, maar ze waren toch echt mijn woorden. Mijn woorden, uitgesproken tegen de huisarts die tegenover mij zat en me aandachtig bekeek. Ik, op mijn beurt, keek heel aandachtig naar mijn schoenen. Er zat een gat bij mijn grote teen.

Geloof me wanneer ik zeg dat er heel wat vooraf ging voordat ik tegen iemand, en dan vooral mijn huisarts, durfde toe te geven dat ik bang ben. Bang, dat is iets wat kleine kinderen zijn. Die zijn bang voor enge monsters onder hun bed of in hun kast. Ik, twintig jaar, hoor niet bang te zijn. Oké, misschien mag ik wel een beetje bang zijn. Maar niet voor alles en nog wat. Ooit schreef ik een post (hier) over hoe ik bang zijn goed vond. Tot op zekere hoogte dan. Wist ik veel dat het bij mijzelf door zou slaan naar de verkeerde kant.

 

Maar goed, daar zat ik dus een paar weken terug op de stoel tegenover de huisarts met een hoop rare lichamelijke klachten. Kramp, spieren die vast zaten, slecht slapen, benauwd en pijn op de borst. Ik kwam er eigenlijk alleen voor de kramp. Maar toen ik er eenmaal zat vroeg ik aan de huisarts of het niet allemaal met elkaar te maken had, of het geen stress was. En zo kwam het balletje aan het rollen. Met moeite, echt heel veel moeite, gaf ik toe waar ik mee zat. Dat ik zoveel piekerde. Niet een beetje piekeren. Niet af en toe piekeren. Maar áltijd. En altijd in de negatieve zin. Over alles wat er mis kan gaan of had kunnen gaan. Ook al weet ik dat het niet reëel was. Dat die jeuk aan mijn kleine teen heus geen zeldzame kanker is en dat die spellingfout in het tentamen écht geen 1 betekent: ik kan het niet uit zetten. Het blijft me bezig houden.

Gelukkig nam mijn huisarts mij serieus en stuurde me door naar de psycholoog van zijn praktijk. Wat een dullige situatie opleverde toen ik thuis kwam. “En wat zei hij over je kramp?”, vroeg mijn moeder. “Vrijdag zit ik bij de psycholoog”, riep ik terug. Oh. Huh?

Het eerste gesprek was makkelijk. We maakten lijstjes van mijn klachten, van mijn persoonlijkheid (chaotisch, streberig, perfectionistisch. Echt, ik snap niet hoe het mij gelukt is maar ik ben een chaotische perfectionist) en van mijn omgeving (“Is het leuk thuis?”. “Oh ja hoor.”) en na afloop beloofde de psychologe mij te helpen. Daarnaast zou ik naar psychosomatische fysiotherapie gaan (probeer het woord niet te vaak en te snel achter elkaar uit te spreken, dan loop je vast) om te leren ontspannen (ja ja). Maar de week erop, toen ik weer langs ging bij de psycholoog, nam ik een lijstje mee met terugkerende angsten. Nog geen kwartier later stond ik buiten. Doorgestuurd. Ze kende iemand die mij beter kon helpen. Ik was niet langer meer iemand die toevallig heel veel piekerde. Nee, er is een vermoeden van een gegeneraliseerde angststoornis, zoals ze dat zo leuk noemde. Ik ben niet zo hip dat ik voor één ding bang ben. Nee, ik heb terugkerende en soms haast niet reële angsten over ja.. alles. Daar stond ik dan. Buiten. Met een nieuw adres in mijn handen en de belofte dat ik gebeld zou worden. En het enige wat ik dacht was : Ja, stom.

Schrijven schijnt te helpen je gedachten te ordenen maar het lukt me nog niet goed. Ineens heb ik een labeltje en een ‘waarschijnlijke’ diagnose. Uit een test van de fysiotherapie scoorde ik 48 punten voor angsten, terwijl het bij 30 al hoog is. Therapie tegen angst kan goed helpen en alles kom ook wel weer goed, maar toch voel ik me raar. Het gaat snel en ik voel me ook een aansteller. Wat voor een reden heb ik nou om bang te zijn? Dat is ook meteen een vraag die mensen mij stellen. “Waarom ben je nou bang, nergens voor nodig!”. En daarna de vraag: “Waar ben je nou eigenlijk bang voor?”. En dat vind ik lastig. Lastig om toe te geven vooral, want ik voel me dan als een klein, aanstellerig kind. Ik wéét dat mijn angsten niet realistisch zijn (tenminste, dat hoop ik vooral) maar helpt dat? Nee. Ik krijg het niet weg. Daar heb ik echt hulp voor nodig.

Ik probeer steeds te bedenken wanneer ik de controle over die angsten kwijt ben geraakt maar echt een definitief moment is er niet. Het is niet dat ik op 15 april tweeduizendnogwat wakker werd om zeven uur ’s ochtends en dacht: “Weet je wat mij leuk lijkt? Bang zijn. Ga ik vanaf vandaag doen. Bang zijn voor alles. Ja, gezellig.” Ach ja, iedereen komt zichzelf een keer tegen in z’n leven zeggen mensen altijd. Nu heb ik het meteen gehad voor de rest van mijn leven haha.

*Een luchtgitaar voor zij die dit hele verhaal hebben gelezen!*

Previous Post Next Post

You Might Also Like

18 Comments

  • Reply Jolien juni 7, 2015 at 9:18 pm

    Oh wat vind ik het erg om dit te lezen. Ik heb hier zelf ook jaren mee geworsteld. Het begon met een paniekaanval waarbij ik dacht dat ik doodging (hoewel dat nergens op sloeg) en daarna ben ik jaren bang geweest dat het terug zou komen. Ik was eigenlijk gewoon bang om bang te zijn. Vreselijk. Daarna werd het specifieker en heb ik lang geworsteld met hypochondrie. Gelukkig is dat nu onder controle, want het heeft een tijd lang echt mijn leven beheerst. Maar laat je zeker helpen, want je geraakt er wel door! Angst beheerst niet langer mijn leven en ik ben terug gelukkig. En dat gaat jou zeker ook lukken! Geef het tijd en dan komt alles goed. Veel sterkte!

    • Reply Madelon juni 7, 2015 at 10:29 pm

      Fijn om te weten dat ik er niet alleen in ben! Ik herken de paniek/angstaanval ook wel, maar vooral het bang zijn voor het bang zijn. Het maakt je zo gek en beheerst je echt. Ik merk gewoon dat ik geïrriteerd raak door mijn eigen gedrag maar het gewoonweg niet tegen kan houden. Dankjewel !
      Madelon onlangs geplaatst…Persoonlijk: raar en bang.My Profile

  • Reply Audrey juni 8, 2015 at 7:56 am

    Wat ontzettend rot voor je en wat goed dat je hulp hebt gezocht! En heel goed en helder opgeschreven.
    Audrey onlangs geplaatst…Flauwe grappen die verboden zouden moeten wordenMy Profile

  • Reply Loranne juni 8, 2015 at 11:33 am

    Wat dapper dat je dit schrijft! Ik herken dit zelf (gelukkig) niet, maar veel sterkte en succes!
    Loranne onlangs geplaatst…Top 5 Boekige Dingen om te Doen in de ZomerMy Profile

  • Reply Sonja juni 8, 2015 at 12:47 pm

    Heel dapper dat je dit online durft te zetten. Het is super goed denk ik dat je hulp hebt gezocht, ik hoop dat je er ook echt gebaat bij gaat zijn. Het stomme met angsten is dat het een irrationele emotie is, je kan dus wel nadenken en begrijpen dat je angst nergens voor nodig is, maar dat betekent absoluut niet dat die angst dan ook ineens weg is. Dat zou het wel een heel stuk makkelijker maken, haha! Ik heb hier gelukkig zelf geen last van, maar het lijkt me enorm lastig. Ik wens je heel veel sterkte en succes!
    Sonja onlangs geplaatst…Le Bazarre: de reizende markt van Utrecht | 4 leuke kraampjesMy Profile

    • Reply Madelon juni 8, 2015 at 3:53 pm

      Dankjewel! Ik heb ontzettend lang getwijfeld over het publiceren hiervan dus fijn om zulke reactie’s te krijgen (: Jaa, als je angsten gewoon ‘uit’ kon zetten en weg kon zetten zou het heel fijn zijn. Al die emoties kunnen soms raar in elkaar zitten blijkt maar weer!
      Madelon onlangs geplaatst…Persoonlijk: raar en bang.My Profile

  • Reply Stella juni 8, 2015 at 3:51 pm

    Wat naar dat je hier zo’n last van hebt ): Het is wel herkenbaar, helaas. Ik ben een aantal jaar geleden ook gediagnostiseerd met een gegeneraliseerde angststoornis, maar het gaat al stukken beter. Piekeren in de negatieve zin is mijn grootste talent en ontspannen JUIST niet. Ik herken zo veel in je verhaal. Ik ben ongeveer twee jaar lang geholpen door een psychologe, en uiteindelijk werd het minder. Het gaat nu onwijs goed. Ik hoop dat jij dat ook zult ervaren! Veel liefs, Stella.
    Stella onlangs geplaatst…Glimlachmomentjes #9My Profile

    • Reply Madelon juni 8, 2015 at 3:57 pm

      Ooh fijn om te horen dat ik niet alleen ben en dat veel beter met je gaat! Ik hoop dat ik het ook onder controle krijg. De fysiotherapeute helpt nu met ontspanningsoefeningen maar ja, daarvoor moet je jezelf ook eerst aan het ontspannen krijgen. Hopelijk kan de psycholoog beter helpen. Jouw berichtje klinkt in ieder geval al heel positief (:
      Madelon onlangs geplaatst…Persoonlijk: raar en bang.My Profile

  • Reply Hester juni 8, 2015 at 7:36 pm

    Shit hé, wat rot voor je. Ik ben niet vaak bang en kan me dan vaak ook niet heel erg goed voorstellen wat een angststoornis precies moet betekenen als je het zelf hebt, maar toevallig was ik gisteren ook de hele dag bezig met een (vrij irreële, maar ik vind het lastig om het irreëel te noemen als ik er heel lang over inzat) bepaalde angstfactor en toen merkte ik dat het je leven toch wel héel erg kan beheersen als je daar vaker last van hebt. Angst is gewoon zo’n stomme, zwarte deken over je leven die overal een negatieve draai aan geeft en worst-case-scenario bij bedenkt en ik vind het heel goed dat je ermee naar de dokter bent gegaan en je laat helpen, want daar dagelijks mee leven is écht niet fijn. Sterkte Madelon en als je vaker van je af moet schrijven: de reacties zijn alleen maar positief volgens mij, dat scheelt 🙂
    Hester onlangs geplaatst…Un petit peu parisienneMy Profile

    • Reply Madelon juni 9, 2015 at 9:58 am

      Dankjewel (:Irreëel is het ook lastig te noemen want het houdt je toch bezig. Maar ik heb vaak dat mijn angsten toch echt veel groter en erger zijn dan de daadwerkelijke situatie zelf. De reactie’s zijn ontzettend lief allemaal, dat doet me echt goed!
      Madelon onlangs geplaatst…Persoonlijk: raar en bang.My Profile

  • Reply Naomi juni 9, 2015 at 8:36 am

    Ik heb het helemaal gelezen en ik vind je heel erg dapper, angst is iets heel echt en desondanks dat ik niet “bang ben voor alles” heb ik toch al enkele grotere/langdurige paniekaanvallen gehad, één keer zo erg dat ik amper kon ademen. Ik hoop dat je de hulp krijgt die je kan gebruiken om je angsten te verminderen, maar het lijkt erop dat je alle steun krijgt. Schrijven helpt inderdaad, dus niet verontschuldigen, het is jouw blog en je schrijft wat jij wilt. Je helpt hier andere mensen hoogstwaarschijnlijk ook mee. Ik wens je heel veel sterkte en veel liefs toe <3
    Naomi onlangs geplaatst…Visiting the CN Tower in TorontoMy Profile

  • Reply Karlijn juni 9, 2015 at 8:59 am

    Dapper van je dat je het online hebt gezet! En wat een nare situatie en gedoe allemaal. Ik wens je veel succes en sterkte!
    Karlijn onlangs geplaatst…Ik hou van lezen #10My Profile

  • Reply Manon juni 9, 2015 at 2:47 pm

    Heftig allemaal, en inderdaad dapper dat je je verhaal hier hebt geplaatst. Ik denk dat het erkennen van het probleem al een grote stap in de goede richting is. Ik pieker zelf ook veel over wat er allemaal kán gebeuren, terwijl de echte situatie meestal wel meevalt. Ik citeer even uit je stukje: “Waarom ben je nou bang, nergens voor nodig!” Dat vind ik altijd zo’n onzin, alsof jij ervoor kiest om bang te zijn. Mensen zeiden ook wel eens bij mij voor een presentatie: je hoeft toch helemaal niet zenuwachtig te zijn? En dan dacht ik; alsof dat mijn keuze is, dat ik het leuk vind dat ik sta te trillen op mijn benen, als ik het uit kon zetten had ik dat wel gedaan! Zo werkt het (denk ik) ook met jouw angsten, maar ik hoop dat je je weer beter gaat voelen! In ieder geval veel succes en sterkte!

    • Reply Madelon juni 10, 2015 at 12:09 pm

      Jaa, die reactie’s zijn inderdaad apart maar ergens denk ik dat mensen het zelf niet zo inzien tot ze het ervaren. Pas als iemand meemaakt hoe bang of zenuwachtig hij zelf kan zijn, ziet hij denk ik pas in dat het geen keuze is die je zo maar weg kunt duwen. Het is echt een heel lastig iets.

  • Reply Daan juni 9, 2015 at 6:47 pm

    Dapper dat je het zo hebt kunnen opschrijven! Sterkte!
    Daan onlangs geplaatst…A Song On Sunday | Close Up – VixenMy Profile

  • Reply Anna Naomi juni 9, 2015 at 6:53 pm

    Heftig! Wel super fijn dat je zo snel (of misschien lijkt het alleen snel in je blog) door bent gestuurd naar de juiste persoon om hulp van te krijgen. Ook echt goed dat je de hulp accepteert en ermee aan de slag gaat (ik hoor geregeld mensen die dat niet durven). Thumbs up!
    Anna Naomi onlangs geplaatst…In de maand mei…My Profile

    • Reply Madelon juni 10, 2015 at 12:11 pm

      Het gaat inderdaad heel snel, dat ik nooit verwacht. Alleen wachten op het telefoontje van de volgende behandelaar duurt vrij lang. Ik moet eerlijk zeggen dat ik zelf niet zo goed eerst hulp durfde te zoeken omdat ik mij nogal een aansteller voelde. Mijn vriend spoorde erop aan en toen ik de doorverwijzing van de dokter accepteerde luchtte dat best op. Nu wil ik juist heel graag geholpen worden omdat ik inmiddels ook wel inzie dat dat veel beter is. Het is denk ik heel lastig voor veel mensen om die stap te zetten. Dankjewel voor je reactie (:

    Leave a Reply

    CommentLuv badge

    %d bloggers liken dit: