Het is klein en het babbelt

Over vissenkommen en stoofpotjes.

 

 

 

 

Ok doei. Bron.

Ok doei.
Bron.

Vandaag behandelden we het woord ‘discours’ in verband met de Franse filosoof Michel Foucault tijdens het vak cultuurtheorie. Cultuurtheorie is vak dat ja, eigenlijk precies gaat over wat de naam zegt: het behandelt theorieën over uh, ja cultuur. Je zou het ook kunnen omschrijven als een vak waarbij je je af gaat vragen waarom iedereen onnodig moeilijk doet met hun theorieën én gaat twijfelen aan werkelijk álles, maar het is wel een van de meest interessante vakken die ik volg dus op de kleine ‘Oké-volgens-mij-besta-ik-zelf-geeneens-momenten’ na hoor je mij niet klagen.

Maar goed, discours. Ik zal geen hele blog wijden aan iets dat ik zelf nog maar net snap maar Foucault stelde dat discours het spreken van een groep is over verschillende onderwerpen, variërend van politiek tot gewoon het alledaagse leven. Op die manier legt de groep hun eigen werkelijkheid vast en maken ze duidelijk wat hun normen, waarden en waarheid is.

Mijn leraar besloot het met een simpeler voorbeeld uit te leggen. Stel, je bent een vis in een vissenkom met geel water. Vervolgens haalt iemand je uit je vissenkom en stopt je in een kom met andere vissen, maar zij zwemmen in rood water. Jij kent niet anders dan geel water en denkt dan op z’n minst: “Goh, wat vreemd dat rode water.” Want jouw discours, jouw waarheid en realiteit is anders.

Vervolgens werd het college gewijd aan onze eigen ‘vissenkommomenten’. Wanneer wij in een andere vissenkom terecht kwamen en dachten ‘Goh toch anders dan ik gewend ben’. Er kwam van alles voorbij: mensen met vriendinnetjes die op zondag geen tv mochten kijken, schoonouders die apart sliepen of mensen die altijd op zondag pizza aten. Maar ook positieve dingen: vrienden bij wie dingen thuis wel mochten, schoonouders die wel hobby’s stimuleerden en mensen die door vrienden werden meegenomen op reis en zo de wereld ontdekten. “Wordt je vissenkom niet gewoon groter dan”,vroeg iemand ineens. “In plaats van dat je steeds naar een andere kom gaat, krijg je niet een aquarium?”. Als ik dat nu zo na-typ klinkt het ontzettend zweverig maar het klonk mooi toen.

Toen volgde de conclusie dat je eigenlijk overal ingrediënten weg snoept. Bij de één leer je over basilicum, de ander vertelt je over pesto, de één leert je over peterselie, paprika, courgette en ga zo maar door en jij mengt het met je eigen tomatensaus. Aan het einde van de rit heb je eigen heerlijke stoofpotje maar meer ingrediënten en kruiden kunnen nooit kwaad. De vissenkom kan altijd groter. “Je leven is eigenlijk één grote vissenkom of één groot, heerlijk stoofpotje die alleen maar lekker is omdat je overal over andere ingrediënten leert.” Het ging helemaal niet meer zo zeer over discours en je wordt er ontzettend hongerig van maar het klopt wel. Je krijgt nooit een leuk leven door altijd maar in dezelfde stoel te zitten en consequent vast te houden aan je eigen mening en principes. Je moet op z’n minst andere ideeën aanhoren. Er over leren en lezen. Dingen ontdekken, voelen, zien en proeven. Anders krijg je een heel eenzijdig stoofpotje opgediend.

Wanneer werd jij ineens in een andere vissenkom geplaatst? 

Ps. Ja, alweer een vis boven de post. Ik word nog fan van vissen..

Previous Post Next Post

You Might Also Like

4 Comments

  • Reply Manon februari 26, 2015 at 9:55 pm

    mm het enige vissenkom-moment dat zo bij me opkomt is niet super bijzonder. Wij mochten vroeger alleen in het weekend chips en dan kreeg je verhalen te horen van anderen die elke avond chips hadden. Mijn vissenkom heeft in ieder geval nog een lange weg te gaan naar het aquarium…

  • Reply Marieke februari 27, 2015 at 2:56 pm

    Dat geeft je wel te denken, eigenlijk. Zo kijk je vanuit je eigen ervaring toch heel anders naar bepaalde dingen dan anderen, terwijl allebei de visies in principe waar is.

    Ik werd ineens in een andere vissenkom geplaatst toen ik introk bij mijn man en zijn ouders en daar moest wennen aan alle nieuwe regels en omgangsvormen die voor hen heel normaal waren, maar die voor mij -als Nederlandse in een Amerikaans huishouden- heel bijzonder waren. Zelfs het principe dat daar de rekeningen betaald werden door middel van cheques vond ik raar, terwijl het voor hen de gewoonste zaak van de wereld was.

  • Reply Daan februari 28, 2015 at 9:23 pm

    Klinkt als een interessant vak! Grappige metafoor ook.

  • Reply Hester maart 6, 2015 at 7:10 pm

    Oh, super interessant! Ik zit nu zelf ook wel in zo’n levensfase waarin ik in aanraking kom met ‘andere vissenkommen’ en ik vind het eerlijk gezegd alleen maar heel fijn dat ik op die manier keuzes kan maken, over mijn eigen cultuur en persoonlijkheid kan nadenken en nieuwe dingen kan toe-eigenen. Neemt niet weg dat het soms lastig of verwarrend is, maar goed, het is het wel waard om voor nieuwe dingen open te staan. Mooie metafoor!
    Hester onlangs geplaatst…De inburgeringsweekMy Profile

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    %d bloggers liken dit: