Dilemma Dinsdag

Dilemma #2. Kabouters bestaan en je snapt dit pas over tien minuten

Stiekem ben ik ook een kabouter muhaha. Bron.

Stiekem ben ik ook een kabouter muhaha.
Bron.

Eens in de zoveel tijd pak ik een dilemma uit “Het grote dilemma op dinsdag boek”  en ga daar op in. Wat is volgens mij een goede keuze en waarom? LET OP: de credits van het boek en de dilemma’s gaan volledig naar de makers van de Facebook-pagina Dilemma op Dinsdag (klikkerdeklik). Ik heb hier verder niks mee te maken maar kijk zeker een keer naar hun Facebook-pagina!

Dilemma #2.

Je weet dat kabouters bestaan en je wilt iedereen daarvan overtuigen versus Je snapt grappen altijd 10 minuten later.

Dit is zo’n dilemma waarvan ik denk: hier moeten wat dingen duidelijker. Zoals het eerste idee: Je weet dat kabouters bestaan en je wilt iedereen daarvan overtuigen. Daarover kan ik heel lang nadenken. Want: bestaan kabouters inderdaad en weet ik dat dan? Ben ik ooit een keer gaan wandelen door het bos en kwam ik een stel kabouters tegen? Hebben zij mij meegenomen naar hun nederige kabouterdorpje en vertelt over hun grootse kaboutergeschiedenis? Heb ik dus inderdaad voor mijzelf bewezen dat kabouters bestaan en ben ik nu een soort kabouterprediker? Ik zie al voor me hoe ik op een houten kistje op het dorpsplein sta te schreeuwen:  “Kabouters bestaan wel! En Ze hebben ook rechten! Stem voor de rechten van de kabouter!”.

Of heb ik helemaal geen bewijs dat ze bestaan. Nergens staat in het dilemma dat er bewijs is, alleen dat ik het weet. Misschien werd ik op een ochtend wakker en dacht ik: KABOUTERS BESTAAN WEL. Misschien lijd ik wel aan een psychische ziekte en ben ik daarom overtuigd dat kabouters bestaan. En hoe erg draai ik door met het overtuigen van anderen? Bel ik op zaterdagochtend lekker vroeg aan bij mensen om ze vervolgens 15 folders in de hand te drukken met titels zoals “Op zoek naar de Kabouter” en “Vind de kabouter in jezelf”? Of sta ik inderdaad op een dorpsplein te prediken. Valt er nog normaal met mij te praten, dat is mijn vraag meer. Kan ik nog mee babbelen over andere onderwerpen of ben ik zó geobsedeerd dat ik bij ieder gesprek wel een bruggetje naar het onderwerp ‘kabouters’ vind en vervolgens ellenlange preken houdt over hoe ze wel bestaan. Als ik middelmatig geobsedeerd ben en slechts een beetje energie in het overtuigen van anderen steek, dan wil ik best voor gek staan met mijn kabouterobsessie.

Een grap tien minuten later pas snappen lijkt me namelijk ook zeer irritant. Stel je voor: je bent op een feestje met wat andere mensen. Het is gezellig, je drinkt wat wijntjes met elkaar en dan maakt de grootste moppentapper een grap. Zo’n standaard eentje die heel simpel is en begint met: “Drie mannen lopen een bar binnen…”. De clue van de grap komt, iedereen lacht en praat weer verder. Jij drinkt je glas leegt, schenkt opnieuw in en dan.. dan begin je heel hard te lachen. Stel je voor hoe gestoord en dronken dat overkomt. Sta je daar met die fles in je hand te lachen. En iedereen staart je aan en denkt dat je gek bent.

Of je zit met wat collega’s te vergaderen en een iemand maakt een grap. Iedereen, behalve jij, lacht en jullie vergaderen verder. Een collega presenteert vervolgens zijn ideeën voor het bedrijf en dan, wanneer hij zijn presentatie start, begin jij heel hard te lachen. Arme collega. Rare jij.

Denk aan wat voor een gevolgen het kan hebben als je steeds tien minuten later lacht. Het klinkt als een onschuldigkwaaltje maar toch… Eerst zullen mensen je dom gaan vinden omdat jij pas na tien minuten de mop snapt. Daarna zullen ze je raar gaan vinden want zo dom kan toch niemand zijn?
“Misschien doet ze het expres”, fluisteren ze tegen elkaar als jij er niet bij bent. Daarna worden de dingen steeds erger. Ze zullen je niet meenemen naar caberetshows want het staat raar als jij tien minuten na het einde van de show nog steeds lacht. Ze zullen je niet uitnodigen op feestjes want dat vinden ze ongemakkelijk. Ze willen niet met je afspreken want ze weten zich geen houding te geven. En ze zullen al helemaal geen grappen in jouw buurt maken want dan snap jij ze toch de eerste tien minuten niet.

Nee, ik denk dat ik toch liever in kabouters geloof en af en toe iemand daarover vertel. “Hallo, ik ben Isabelle en mijn essay gaat over kabouters en hun cultuur.” Dat tien keer liever dan dat rare kind dat altijd te laat lacht zijn.

Wat zouden jullie kiezen: een geloof in kabouters of altijd te laat lachen? 

Previous Post Next Post

You Might Also Like

1 Comment

  • Reply Dilemma #3. Een visje of zonder boeken. | C'est Belle februari 24, 2015 at 7:42 pm

    […] Om de twee weken publiceer ik hier een dilemma die ik haal uit het boek Het grote dilemma op Dinsdag boek. Ik heb verder niks te maken met Dilemma op Dinsdag (maar kijk gerust op hun Facebook-pagina) maar ben gewoon fan van het boek. De eerdere dilemma’s : Dilemma #1. Bratwurst en Kermismuziek en dilemma #2. Kabouters en laat lachen.  […]

  • Leave a Reply

    CommentLuv badge

    %d bloggers liken dit: