Kliekjes

Open brief #3. Aan die leuke medereiziger

Lieve medereiziger,

Daar kom je dan naast me zitten tijdens die lange reis. De hele coupé is leeg maar u komt naast mij zitten. Ik snap het wel hoor, lieve medereiziger. U vindt het eng, zo’n lege coupé. Stel je voor dat de bankjes u op eten of dat u privacy zou hebben. Bah, het idee alleen al! Hoe eng.. Dus ik voel mij vereerd, lieve reiziger, dat u uitgerekend de stoel naast mij uitkiest van alle andere vijfendertig lege stoelen (hoeveel stoelen/banken zitten er in een coupé?).

Ik ben sowieso een begripvol persoon om naast te zitten, lieve reiziger. U ziet uit alsof u moe bent en te veel saucijzenbroodjes heeft gegeten op u werk. Dus natuurlijk heeft u de ruimte nodig. Ik had graag voor u op willen staan zodat u óók mijn stoel kon gebruiken om op te zitten maar ja, alleen zitten vind u dan weer eng. Dus blijf ik maar zitten en laat ik mijzelf maar tegen het raam aandrukken. Alles zodat u lekker comfortabel en breed kan zitten. Comfortabel reizen is natuurlijk alleen bedoelt voor vermoeide, bange reizigers. Niet voor kleine, vermoeide studentjes.

Daarom sta ik het ook toe als u zucht en geïrriteerd naar mijn voeten kijkt omdat ze uw benen in de weg zitten. En daarom staat het omaatje dat tegenover u zit het ook toe dat uw voeten bijna in haar schoot rusten. U moet immers comfortabel reizen.

Natuurlijk sta ik het toe dat u naast mij luid zit te bellen en te ruziën met uw vriendin. Dat kan absoluut niet in uw eigen tijd gedaan worden of op een lager volume. Ik zal u ook niet verbeteren wanneer u schreeuwt: “Ja, ik sta nu stil in Nijmegen op de brug boven de Rijn.” Ik zal hoogstens kuchen en wijzen naar een gebouw waar groots een gedicht over De Waal op staat.

Nee, lieve medereiziger, vloek maar gerust op het openbaar vervoer en hoe vervelend de conducteurs wel niet zijn, eet maar lekker luidruchtig je stinkende voedsel op, schreeuw maar tegen je vriendin, neem alle plek maar in, mopper maar over de vele studenten die alle plek in de trein innemen en zet je muziek maar dusdanig hard dat de hele coupé mee kan zingen. Het is je gegund. Je verdiend een comfortabele reis. Maar wanneer de trein aankomt op het eindstation en jij zucht: ‘God dank we zijn er, wat een reis was dat, zullen wij medereizigers dat allemaal beamen.

Dikke lik,

Een klein, platgedrukt studentje.

PS. Dit is niet één verschrikkelijke horrorreiziger, hoor! Het zijn allemaal ervaringen met asociale medereizigers in één persoon gepropt. Maar geloof me, je komt wat figuren tegen zo in het openbaar vervoer.

Previous Post Next Post

You Might Also Like

No Comments

Leave a Reply

CommentLuv badge

%d bloggers liken dit: